Bize Âdem rivayet etti. Dedi ki: Bize Şu‘be rivayet etti. Dedi ki: Bize Seyyâr b. Selâme rivayet etti. Dedi ki:
Ben ve babam, Ebû Berze el-Eslemî’nin yanına girdik; ona namaz vakitlerini sorduk. O da dedi ki:
Nebi, güneş zeval bulduğu zaman öğleyi kılardı; ikindiyi de (öyle vakitte kılardı ki) kişi Medine’nin en uzak tarafına gidip döner, güneş hâlâ canlı (yüksekte) olurdu. Akşam hakkında ne dediğini unuttum. Yatsıyı gecenin üçte birine kadar geciktirmeye aldırmazdı; yatsıdan önce uyumayı da, ondan sonra konuşmayı da sevmezdi. Sabah namazını kılardı; sonra kişi (namazdan) ayrılır ve oturduğu kimseyi tanıyacak hâlde olurdu. İki rek‘atta—ya da ikisinden birinde—altmış ile yüz (ayet) arası okurdu.