Bize Âdem rivayet etti. Dedi ki: Bize Şu‘be rivayet etti. Dedi ki: Bize Seyyâr b. Selâme rivayet etti. Dedi ki:

Ben ve babam, Ebû Berze el-Eslemî’nin yanına girdik; ona namaz vakitlerini sorduk. O da dedi ki:

Nebi, güneş zeval bulduğu zaman öğleyi kılardı; ikindiyi de (öyle vakitte kılardı ki) kişi Medine’nin en uzak tarafına gidip döner, güneş hâlâ canlı (yüksekte) olurdu. Akşam hakkında ne dediğini unuttum. Yatsıyı gecenin üçte birine kadar geciktirmeye aldırmazdı; yatsıdan önce uyumayı da, ondan sonra konuşmayı da sevmezdi. Sabah namazını kılardı; sonra kişi (namazdan) ayrılır ve oturduğu kimseyi tanıyacak hâlde olurdu. İki rek‘atta—ya da ikisinden birinde—altmış ile yüz (ayet) arası okurdu.

Bize Müsedded rivayet etti. Dedi ki: Bize İsmâil b. İbrâhîm rivayet etti. Dedi ki: Bize İbn Cüreyc haber verdi. Dedi ki: Bana Atâ haber verdi; o da Ebû Hureyre’yi şöyle derken işitmiş:

Her namazda kıraat (Kur’an okuma) vardır. Resûlullah bize neyi işittirdiyse biz de size onu işittiririz; bize neyi gizli okuduysa biz de sizden onu gizli okuruz. Eğer Ümmü’l-Kur’ândan (Fâtiha’dan) fazlasını okumazsan (bu) yeter. Eğer artırırsan, o daha hayırlıdır.