Bize Ebû Nuaym rivayet etti.
Dedi ki: Bize Abdülvâhid b. Eymen rivayet etti.
Dedi ki: Bana babam rivayet etti ki Âişe’yi şöyle derken işitmiş:
Onu götüren (canını alan) (Allah) adına yemin ederim ki, onları Allah’a kavuşuncaya kadar bırakmadı. Allah Teâlâ’ya kavuşmadı ki namaz ona ağırlaşmış olsun; namazının çoğunu oturarak kılardı —yani ikindiden sonra iki rek‘atı. Nebî onları kılardı; ümmetine ağır geleceğinden korktuğu için onları mescitte kılmazdı. Onlar için hafif olanı severdi.