Bize Ebû Nuaym rivayet etti.
Dedi ki: Bize Abdülvâhid b. Eymen rivayet etti.
Dedi ki: Bana babam rivayet etti ki Âişe’yi şöyle derken işitmiş:

Onu götüren (canını alan) (Allah) adına yemin ederim ki, onları Allah’a kavuşuncaya kadar bırakmadı. Allah Teâlâ’ya kavuşmadı ki namaz ona ağırlaşmış olsun; namazının çoğunu oturarak kılardı —yani ikindiden sonra iki rek‘atı. Nebî onları kılardı; ümmetine ağır geleceğinden korktuğu için onları mescitte kılmazdı. Onlar için hafif olanı severdi.

Bize Müsedded rivayet etti.
Dedi ki: Bize Yahyâ rivayet etti.
Dedi ki: Bize Hişâm rivayet etti.
Dedi ki: Bana babam haber verdi; (babam) dedi ki: Âişe, ey kız kardeşimin oğlu, dedi ki:

“Nebî, ikindiden sonra iki secdeyi (iki rek‘atı) benim yanımda hiçbir zaman terk etmedi.”

Bize Mûsâ b. İsmâil rivayet etti.
Dedi ki: Bize Abdülvâhid rivayet etti.
Dedi ki: Bize Şeybânî rivayet etti.
Dedi ki: Bize Abdurrahman b. Esved, babasından, Âişe’den rivayet etti. (Âişe) dedi ki:

Resûlullah’ın gizlice de açıkça da hiç terk etmediği iki rek‘at vardı: sabah namazından önce iki rek‘at ve ikindiden sonra iki rek‘at.

Bize Muhammed b. Ar‘are rivayet etti.
Dedi ki: Bize Şu‘be, Ebû İshak’tan rivayet etti. (Ebû İshak) dedi ki:

Esved ve Mesrûk’u, Âişe’nin yanında şahitlik ederken gördüm; (Âişe) şöyle dedi:

“Nebî, ikindiden sonra bir gün bana geldiğinde mutlaka iki rek‘at kılardı.”