Bize Ahmed b. İshak es-Surmârî rivayet etti.
Dedi ki: Bize Ubeydullah b. Mûsâ rivayet etti.
Dedi ki: Bize İsrâîl, Ebû İshak’tan, o da Amr b. Meymûn’dan, o da Abdullah’tan rivayet etti. (Abdullah) dedi ki:
Resûlullah Kâbe’nin yanında ayakta namaz kılarken, Kureyş topluluğu meclislerinde oturuyordu. Onlardan biri dedi ki: “Şu gösterişçiye bakmıyor musunuz? Hanginiz kalkıp falancanın ailesinin devesine gider; onun pisliğini, kanını ve (rahmindeki) döl yatağını alır getirir; sonra onu bekler; secde ettiğinde de iki omzunun arasına koyar?”
Derken onların en bedbahtı kalktı. Resûlullah secde edince onu iki omzunun arasına koydu. Nebî secde hâlinde kaldı. Onlar gülmeye başladılar; gülmekten birbirlerinin üzerine yaslanır oldular. Bir koşucu, genç bir kız olan Fâtıma’ya gitti; o da koşarak geldi. Resûlullah secdede sabit kalmıştı; Fâtıma onu üzerinden attı ve onlara dönüp sövüp saydı.
Resûlullah namazı bitirince şöyle dedi:
“Allah’ım, Kureyş’e karşı (yardımını/cezanı) üzerlerine indir! Allah’ım, Kureyş’e karşı! Allah’ım, Kureyş’e karşı!”
Sonra isim saydı:
“Allah’ım, Amr b. Hişâm’a, Utbe b. Rebîa’ya, Şeybe b. Rebîa’ya, Velîd b. Utbe’ye, Ümeyye b. Halef’e, Ukbe b. Ebî Muayt’a ve Umâre b. Velîd’e (karşı)!”
Abdullah dedi ki: “Allah’a yemin ederim, onları Bedir günü yere serilmiş olarak gördüm. Sonra sürüklenip Bedir kuyusuna götürüldüler.”
Sonra Resûlullah dedi ki: “Ve kuyunun (kuyudakilerin) sahiplerine lanet eklendi.”