Bize İsmâil rivayet etti ve dedi ki:
Bana Mâlik, Hişâm b. Urve’den, o hanımı Fâtıma’dan, Fâtıma da büyükannesi Esmâ bint Ebû Bekir’den rivayet etti. Esmâ bint Ebû Bekir şöyle dedi:
Güneş tutulduğu sırada Peygamber’in hanımı Âişe’nin yanına geldim. İnsanların ayakta namaz kıldıklarını gördüm; Âişe de ayakta namaz kılıyordu. Ona: İnsanlara ne oluyor? diye sordum. Eliyle gökyüzünü işaret etti ve: Allah’ı her türlü noksanlıktan tenzih ederim, dedi. Ben: Bu bir ayet, yani Allah’ın kudretini gösteren bir işaret midir? diye sordum. O da eliyle: Evet, diye işaret etti. Bunun üzerine ben de namaza durdum ve üzerimi baygınlık hâli kaplayıncaya kadar ayakta kaldım; bu sebeple başımın üzerinden su dökmeye başladım. Allah Resûlü namazını tamamlayınca Allah’a hamdetti, O’nu övgüyle yüceltti ve ardından şöyle buyurdu: Daha önce görmediğim hiçbir şey kalmadı ki şu bulunduğum yerde bana gösterilmiş olmasın; hatta cennet ve cehennem dahi bana gösterildi. Bana vahyedildi ki sizler kabirlerinizde Deccâl’in fitnesine benzer yahut ona yakın bir imtihanla karşı karşıya bırakılacaksınız; Esmâ bu iki ifadeden hangisini söylediğini tam olarak hatırlamadığını belirtti. Sizden birinin yanına gelinerek ona: Bu adam hakkındaki bilgin nedir? diye sorulacak. Mümin yahut kesin bir şekilde iman etmiş olan kimse; Esmâ burada da bu iki ifadeden hangisini söylediğini tam olarak hatırlamadığını belirtti; şöyle diyecek: O, Muhammed’dir, Allah’ın Resûlü’dür. Bize apaçık deliller ve hidayet getirdi; biz de onun çağrısına icabet ettik, iman ettik ve ona tâbi olduk. Bunun üzerine ona: Huzur içinde ve güzel bir şekilde uyu; biz senin gerçekten mümin olduğunu zaten biliyorduk, denilecek. Münafık yahut şüphe içinde bulunan kimse ise; Esmâ burada da bu iki ifadeden hangisini söylediğini tam olarak hatırlamadığını belirtti; şöyle diyecek: Bilmiyorum; insanların bir şey söylediklerini işittim, ben de onların söylediklerini söyledim.