Bize Ebû’l-Yemân rivayet etti.
Dedi ki: Bize Şu‘ayb,
ez-Zührî’den rivayet etti.
Ez-Zührî dedi ki: Bana Âmir b. Sa‘d b. Ebî Vakkas,
Sa‘d’dan rivayet etti:
Resûlullah bir topluluğa verdi, Sa‘d ise oturuyordu. Resûlullah, bana göre onların en beğenileni olan bir adamı vermeden bıraktı.
Ben dedim ki:
“Ey Allah’ın Resûlü! Falan kişiye neden vermedin? Allah’a yemin ederim ki ben onu mümin görüyorum.”
Buyurdu ki:
“Yoksa Müslüman mı?”
Biraz sustum. Sonra bildiklerim bana ağır geldi ve sözümü tekrarladım:
“Ey Allah’ın Resûlü! Falan kişiye neden vermedin? Allah’a yemin ederim ki ben onu mümin görüyorum.”
Buyurdu ki:
“Yoksa Müslüman mı?”
Sonra bildiklerim yine bana ağır geldi ve sözümü tekrar ettim. Resûlullah yine buyurdu ve ardından dedi ki:
“Ey Sa‘d! Bazen bir adama veririm; hâlbuki başkası bana ondan daha sevgilidir. Onu Allah’ın ateşe yüzüstü düşürmesinden korkarım.”
Bu hadisi Yunus, Sâlih, Ma‘mer ve ez-Zührî’nin yeğeni de ez-Zührî’den rivayet etmiştir.