Rigveda 10-129

O zaman ne varlık vardı ne de yokluk; hava alemi yoktu, onu aşan bir gök de.
Ne örterdi her şeyi? Nerede idi? Kimi barındırırdı? Sular mı vardı? Derin, erişilmez sular mı?
Ne ölüm vardı o zaman, ne ölümsüzlük. Ne geceyle gündüzü ayıran bir işaret vardı.
O Bir olan, soluksuz, kendi doğasıyla soludu; onun dışında hiçbir şey yoktu.
Karanlık vardı; başta karanlıkla örtülmüştü her şey; Bu tüm varlık ayırt edilemez bir kaostu.
O zaman doğdu o Birlik, büyük Isı gücüyle.
Sonrasında, başlangıçta Arzu yükseldi, Arzu — Ruh’un ilk tohumu, özü.
Bilgeler, kalplerinin düşüncesiyle arayıp, Varlığın, yoklukla olan bağını keşfettiler.
Yanal olarak uzanmıştı ayırıcı çizgi; Ne vardı onun üstünde, ne de altında?
Üreticiler vardı, büyük kudretler vardı; Aşağıda özgür hareket, yukarıda enerji.
Kim gerçekten bilir, kim burada söyleyebilir, Bu yaratım nereden doğdu, nasıl oldu?
Tanrılar bile dünyanın oluşumundan sonra geldi.
O halde kim bilebilir ilk başta nasıl olduğunu?
O, bu yaratımın ilk başlangıcı olan—
Hepsini o mu kurdu, kurmadı mı?
Bu dünyayı en yüksek gökte gözleyen O, O bilir… ya da belki de bilmiyordur.