İki tane ortak, hakimden aralarında taksimat yapmasını talep edecek olurlarsa, yanlarında malları olmasa dahi hakimin kendilerine icabette bulunması gerekir. Bunu, Ebu Yusuf ve Muhammed söylemiştir. Çünkü el, bizzat mülke delalet eder ve bunda bir anlaşmazlık sirayet etmez; dolayısıyla zahir üzere bu hüküm haklarında sabit olur.
Ebu Hanife ise: Eğer taksimi yapılan şey, mirasa nispet ettikleri bir akar (taşınmaz) olursa, o vakit ölüm haberi sabit olmadıkça taksimini yapamaz. Verese ise ölüye ihtiyaten ele alınır. Ama bu, akarın dışındaki şeyler olursa, miras dahi olsa bunun taksimatını yapar. Zira telef olup helak olabilir. Aynı şekilde mirasa nispet edilmeyen bir akar da böyledir.
el-Muvaffak ise şöyle demiştir: Ebu Hanife’nin bu zikrettiği doğru değildir. Çünkü zahir olan, onların buna malik olmalarıdır ve bunda ölünün de bir hakkı yoktur; fakat buna dair aşikâr bir borcu bulunuyorsa bu müstesnadır. Ancak bu da açıkçası yoktur, aslolan bunun olmayacağıdır. Bu nedenledir ki bizler akardan başkasını ve mirasa nispet edilmediklerini zikretmekle yetindik.
İmam Şafii’nin sözünün zahirinden anlaşılan ise o, akar olsun başkası olsun, mülkleri sabit olmadığı sürece taksimatı uygun görmemiştir. Çünkü taksimat, onların ifadeleriyle: “Eğer bundan sonra başka bir hakime dava havale edilecek olursa, bunun onlar için bir hüküm sayılması kolay olur” ve belki de bu, başkaları için söz konusu olur. el-Muvaffak şöyle demiştir: İmam Şafii’nin zikrettiği bu görüş gösteriyor ki, söz konusu hükümde ortaya koyulan bu taksimat, onların arasında ikrarın olduğunu ifade etmektedir; yoksa aralarında onların mülkleri olduğuna şahitlik eden bir beyyinenin olduğunu ifade etmez. Nitekim her bir hüccetin kendisine ait bir hücceti ve delili vardır.