Taksimat, kişinin hakkını ayırması demektir, alışveriş değildir. Bu, İmam Şafii’nin iki görüşünden birisidir. Çünkü kısmet/taksimat, temlik lafzına ihtiyaç duymaz, bunda şufa (ön alım hakkı) da gerekli değildir; bunda (taksim edilen malın vb.) zorla alınması kapsama dahil edilmektedir. Bu durumda kura’ya başvurulması gereklilik arz eder ve iki nasipten birisine verilen miktar kadarı, diğer nasip için de takdir edilir. Bu noktada alışveriş caiz olmaz; zira bu konu, alışveriş konusundan hem isim hem de hükümler açısından müstakil olarak ele alınmaktadır. Öyleyse kısmet/taksimat -diğer akitler gibi- bir alışveriş anlamına gelmez.
İmam Şafii diğer görüşünde ise bunun alışveriş olduğunu söylemiştir. Çünkü bununla o, iki hisseden bir payını diğer sahibinin payı ile değiştirmiş oluyor. İşte bu da hakikat anlamında bir alışveriş sayılmaktadır.
Bu ihtilafın faydası şudur: Eğer taksimat alışveriş değilse, o vakit ürün/meyve taksimatının bir ölçü, mekilin bir ağırlık ve tartılmış olanın da keyli olması caiz olur. Bunun yanında, kabzedilmesinden önce malın dağıtılması, alışverişte malın teslim edilmesine itibar edildiği şeylerde söz konusu olur. Bunları satmayacağına dair yemin etmesi halinde de bu bir yemin bozma anlamına gelmemiş olur. Bu durumda akarı vb. vakıf olursa, taksimat caiz olur. Ama alışveriş olursa, o zaman bu hükümler aksi istikamette seyreder. Bu da red konusundan hâli olması halinde mevzu bahistir. Ama bir ivaza bağlı reddolursa, o zaman alışveriş sayılır.