Oruca başlarken ardından köle azad etmeye, yemek yedirmeye veya giydirmeye imkân ve güç bulacak olursa, buna rücu etmesi gerekli olmaz. Bunu, İmam Malik, İmam Şafii, İshak ve Ebu Sevr söylemiştir. Çünkü bu bir bedeldir ve bedel olunan o şey üzere cari olan imkânı iptal etmez; dolayısıyla da o amele başlandıktan sonra bedel olunan şeye rücu etmek zorunlu değildir. Tıpkı hediy (kurbanı) kesmekten aciz olup temettu haccı yapan bir kimsenin, yedi gün orucu tutmaya koyulmasına benzer ki, ihtilafsız olarak o bu kapsamdan çıkmış olmaz. Bunu iptal etmediğine dair delil ise – ittifaka göre – gücü olduğu ve sağlıklı da bulunduğu halde orucun bedel olduğudur.
Sevrî ve rey ashabı ise: Bunlardan sadece bir tanesine rücu etmesi gerekir, demişlerdir. Zira bedeli tamamlamadan evvel bedel olunan şeye imkân ve güç bulmuştur, öyleyse ona ricat etmesi gereklilik arz eder. Tıpkı namazı tamamlamadan evvel suyu bulmaya gücü yeten teyemmümlü şahsa benzer.
(Ama) bunların farklı olduğu yönünde cevap verilmiştir. Çünkü teyemmüm alan kişi, bundan fariğ olduktan sonra suyu bulmaya gücü yetmiş olmakla, teyemmümü geçersiz olur ve onun su ile abdest almasına rücu etmesinde bir zorluk da olmaz. Ancak kefarette her iki hasletin bir arada yapılması güçtür; dolayısıyla rücu etmesi kaçınılmaz olur.
(Ayetin sıralamasında) bulunan türün en üstte olanına intikal etmek isterse, ilim ehlinin çoğunluğunun görüşüne göre buna hakkı vardır. el-Muvaffak der ki: Bunda bir ihtilafın olduğunu bilmiyoruz, ancak köle hakkında yemin eder de sonra onu azad ederse bu durum, müstesnadır.