Kadın eğer kocasına: “Sen bana babamın sırtı gibisin.” yahut “Filancayla evlenirsem eğer, o bana babamın sırtı gibi olsun.” derse, bu zıhar olmaz. el-Kadı (İyaz) buna dair bir görüşün olduğunu ifade etmiştir. Bu, İmam Malik, İmam Şafii, İshak, Ebu Sevr ve rey ashabının da yer aldığı ilim ehlinin çoğunluğunun görüşünü oluşturur. Çünkü Yüce Allah: “Kadınlarından zıhar ile ayrılmak isteyip de…” (Mücadele Suresi 31) şeklinde buyurmuş ve zıharı kadınlar hakkında has kılmıştır. Bir de bu konu kişinin karısı hakkında mevzu bahis olduğundan, erkek bu konuda zıhar yapmaya malik olandır, tıpkı boşamaya hakkı olması gibi değerlendirilir. Kadındaki helallik konusu, erkeğe ait bir hakkı sayıldığından, bu sebeple kadının -diğer haklar gibi- erkeğin bu hakkını izale etme yetkisi yoktur.
Kefaret konusunda İmam Ahmed’den farklı görüşler gelmiştir: Ondan nakledildiğine göre, kadının üzerine de kefaret gerekir. İkinci görüşüne göre ise kadının üzerine kefaret ödemesi gerekmez. Bu, İmam Malik, İmam Şafii, İshak ve Ebu Sevr’in görüşünü oluşturmaktadır. Çünkü bu zıhar olmayıp sadece bir sözden ibarettir; dolayısıyla da -diğer sözlerde olduğu gibi- zıhar kefareti vermesi gerekmez. Üçüncü görüşüne göre kadının yemin kefareti ödemesi gerekir.
el-Muvaffak der ki: İmam Ahmed’in mezhebine göre kıyasa en uygun ve usule en yakın görüş de budur. Çünkü bu bir zıhar sayılmaz, bu sadece mücerret bir söz ve yalan yanlış bir ifade şeklidir. Öyleyse bu, zıhar kefaretini gerektirmez, nitekim diğer yalan sözlerdeki hüküm, avdet etmeden evvelki zıhar, cariyesinden ve ümmü veledinden söz konusu olan zıhar buna delil teşkil etmektedir. Çünkü zıhar haram kılmak anlamındadır. Bu mahalde ise haramlık sabit olmaz; dolayısıyla -diğer helallerin haram sayılmasında olduğu gibi- zıhar kefaretini kadının ödemesi vacip olmaz. Bu, sadece zıhar olmadığı halde helalin haram görülmesi demektir ve bu yönüyle sanki cariyesini yahut yemeğini haram saymasına benzemektedir. Bu ifade, Ata’nın görüşüdür. Allah, en iyisini bilir.