Bir kimse bineğini, helak olacağı bir yerde terk ederse ve başka biri onu alıp yedirir, içirir ve gözetirse, o binek artık onu alan kişiye ait olur. Bu görüş Leys, Hasan b. Salih ve İshak’a aittir. Ancak bu hüküm, terk etmenin bizzat terkten veya hayvanın kaybedilmesinden kaynaklanması durumuna bağlıdır. Nitekim Şa‘bi’den gelen bir rivayette Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Bir kimse, sahipleri tarafından beslenemeyip salıverilen bir hayvanı bulur ve onu canlandırırsa, hayvan onun olur.” Bu hadisi rivayet eden Ubeydullah şöyle der: “(Şa‘bi’ye) Kimden rivayet ettin? dedim, O da: Hz. Peygamber’in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabından birçok kişiden, cevabını verdi.”
Bu görüşe göre, hayvana malik olmanın temeli, onu canlandırmak, helak olmaktan kurtarmak ve hakkını muhafaza etmektir. Aksi görüş ise, bu maslahatların tümünü zayi etmeyi ve hiçbir fayda sağlamamayı içerir.
İmam Malik bu konuda şöyle demiştir: Hayvan, ilk sahibine aittir. Onu alan kişinin harcadığı masraflar da kendi üzerinedir. İmam Şafii ise, hayvanın sahibine ait olduğunu ve harcayan kişinin masraflarının bir bağış hükmünde olduğunu, bu nedenle hiçbir şey geri alamayacağını söylemiştir. Çünkü hayvan başkasına aittir ve rızası olmayan birinden yapılan harcama karşılıksız olduğu için malikiyet doğurmaz. Sanki hayvan helak olacak yerde değilmiş gibidir. Dolayısıyla rücu hakkı da doğmaz. Bu kişi, izni olmadan başkasının malına harcama yaptığı için, inşa edilmiş bir ev gibi kabul edilir; ama sahibi evini geri alır, harcayan ise karşılık göremez.
Eğer bir kimse bazı eşyaları terk ederse ve başkası bunları korur ve sahiplenecek olursa, bu kimse o eşyalara malik olamaz. Çünkü bu tür mallar –hayvanlar gibi– telef olacak nitelikte değildir. Hayvanlar yemeden içmeden telef olabilir, yırtıcılara yem olabilir. Ama eşya, olduğu yerde kalır ve sahibi gelinceye kadar geri döndürülmesi mümkündür.