Kefalet; borcu malum olsun, meçhul olsun, gereklilik arz eden bir borcun söz konusu hüküm meclisinde bedenen hazır olmayı gerektirecek her kimse hakkında sahih olur. Bazı Şafiiler ise: Üzerinde meçhul borç bulunan kimse hakkında kefalet geçerli olmaz; çünkü kefil olunan şeyin hazır bulundurulması kimi zaman mümkün olmayacağından, bu durumda borç gereklilik oluşturur; meçhul olması sebebiyle borcun talep edilmesi mümkün değildir, demişlerdir.
İlk görüşe bakarsak; kefaletin “bedenen” hazır olduğu, “borç” şeklinde olmadığı söz konusudur. Nitekim bedenen olması demek, onun malum olduğu anlamına gelir; dolayısıyla da kefaleti iptal etmez. Çünkü arızi bir ihtimali var demektir. Açıklaması geçtiği üzere meçhul olan kefalet/tazmin geçerlidir. Bu ise başlangıçta malı gerekli kılmak demektir. Bu durumda, mala taalluk etmeyen bir kefaletin başlangıçta olması daha öncelikli sayılır.
Üzerinde had (cezası) bulunan kimsenin, bedenen de olsa kefaleti sahih değildir; ister zina ve hırsızlık haddi gibi Yüce Allah’ın hakkı olsun, isterse iftira ve kısas haddi gibi kul hakkı olsun, fark etmez. Bu, ilim ehlinin çoğunluğunun kabul ettiği görüştür. Nitekim İshak, Ebu Ubeyd, Ebu Sevr ve rey ashabı da bunu söylemiştir. Yüce Allah’ın (hakkı olan) sınırları/hadleri konusunda da İmam Şafii aynı şeyi söylemiştir. Kul hakları konusunda ise farklı düşünmüştür. Mesela bir yerde: “Kul hakları ve lian (lanetleşme) konusunda kefalet olmaz.” derken, başka bir yerde ise: “Üzerinde hak yahut had bulunan kimse hakkında kefalet caizdir; çünkü kullara ait bir hak sayılacağından, kefaleti de geçerli ve sahih olur; tıpkı diğer kul hakları gibi kabul edilir.” demiştir.
Birinci görüşün deliline gelince; çünkü bu bir haddir ve bunda kefalet sahih olmaz; tıpkı Yüce Allah’ın (hakkı olan) sınırları/hadleri (hükmü) gibi sayılır. Bir de kefalet, sağlamca gerçekleştirmek demektir; hadler ise düşürülmeye ve şüphe sebebiyle infaz edilmeme temeli üzere bina edilir. Dolayısıyla hadlerde sağlam bir gerçekleştirilme aranmaz. Bu, aynı zamanda kefil olunan şeyin hazır olamaması durumunda, kefilden eda edilmesi caiz olmayan bir hakkı da ifade eder. Bu nedenle de üzerinde kefalette bulunmak sahih değildir; zina haddinde olduğu gibi.