Savaş hali dışında, zarar vermek ve ifsat etmek amacıyla düşmanların hayvanlarını kesmek caiz değildir; ister bu hayvanların ele geçirilmesinden korkulsun ya da korkulmasın, fark etmez. Bunu, Evzai, Leys, İmam Şafii ve Ebu Sevr söylemiştir. Çünkü Hz. Ebu Bekir’in, Emir olarak görevlendirdiği Yezid’e verdiği şu vasiyeti bulunmaktadır: “Kadınları, çocukları ve yaşlı ihtiyarları öldürme. Meyve veren ağaçları kesme, mamur yerleri tahrip etme. Koyun ve develeri sadece yemek için kes. Arıları yakma, onları parçalama, ganimete ihanet etme. Korkaklık gösterme.” Çünkü bu hayvanlar, hürmet gösterilmesi gereken canlılardandır ve kadınlarla, çocukların hükmüne benzemektedir.
Ebu Hanife ve İmam Malik ise; bunun caiz olduğunu, çünkü bunda düşmanları yıpratmak ve kuvvetlerini kırmak vardır, demişlerdir. Bir de bu yönüyle savaş zamanına benzetilmektedir.
Şöyle cevap verilmiştir: Savaş zamanında nasıl imkan bulunuyorsa o şekilde öldürmek zaten caizdir; ancak düşmana muktedir oldukları vakit durum farklıdır. Bu nedenledir ki muktedir olmadığı takdirde, kadınlar ve çocuklar (siper olarak) evlerde tutuldukları vakit, onlar kasdedilmediği sürece öldürülmeleri caizdir. Savaş esnasında düşmanlar öldürülecek olur ve yenilgiye uğrayacak olurlarsa, onların hayvanlarını da öldürmek caiz olur. Bunda bir ihtilaf da yoktur.
Ama bu hayvanları -bir ihtiyaca binaen- yemek için kesecek olurlarsa, o zaman ihtilafsız olarak bu, caiz olur. Çünkü ihtiyaç masum olan bir malı mübah kılar, şüphesiz kafirin malı (burada harcanmak için) daha evladır. Şayet ihtiyaç olmadığı halde hayvanlar kesilecek olursa bakarız; eğer o hayvan tavuk, güvercin ve diğer kuş ve av türleri gibi sadece yemek için kesilmiş hayvanlar ise ilim adamlarının hepsine göre bunun hükmü yemek hükmü gibi addedilir. Çünkü sadece yemek için kesilmişlerdir, bu durumda kıymeti hesap edilir ve yiyeceklere benzetilmektedir.
Ama savaşta kendisine ihtiyaç duyulan at gibi bir hayvan olursa, çoğunluğa göre bunu yemek için kesmek mübah değildir. Bundan başkası olan koyun ve inek gibi hayvanlara gelince, el-Harki’nin görüşüne göre bunları da kesmek mübah olmaz.
Bunun dayanağı ise Salebe b. el-Hakem’in rivayetidir. O der ki: “Düşmana ait koyunlar ele geçirmiştik, onları kapıp tencere ve kaplara koyduk. Derken Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), o tencerelerin yanından geçti de emir buyurdu ve koyunları eşit olarak dağıttı. Sonra: ‘Kuşkusuz yağma yapmak, helal değildir,’ buyurdu.” Çünkü bu tür hayvanların kıymeti pahalıdır, ganimet sahiplerinin de iştahını gayrete getirmektedir. Bu hadisin -kuş ve yemek konusunun tersine- Daru’l İslam’a hamledilmiş olacağı imkan dahilindedir.
el-Kadı der ki: İmam Ahmed’in kelamının zahirinden anlaşılan bu hayvanın (koyunun) kesilmesinin mübah olduğu yönündedir. Çünkü bu tür hayvanlar yemek ve stok açısından yemek konusuna benzer. Dolayısıyla da yemeğin mübah olması gibi onlar da mübahtır. Çünkü bu hayvan yenilen bir hayvandır ve -kuş gibi- yenilmesi de mübahtır.
el-Muvaffak der ki: Arkadaşlarımız bu konuda tüm hayvanların arasını ayırmış değillerdir. Bana göre kuvvetli olan görüş, Müslümanların sevk edip almakta aciz oldukları hayvanlar noktasında, eğer bunlar -at gibi- kafirlerin savaşırken kendilerinden istifade ettikleri hayvanlar ise bu durumda kesilmesi ve öldürülmesi caiz olur. Çünkü satmak suretiyle kafirlere ulaştırılması haram olan hayvanlardan sayılır. Bu durumda, karşılık olmaksızın bunun terk edilmesi, harama girmekten daha evla sayılır. Yenilmesi mümkün olan bir hayvan olursa o zaman Müslümanlar, ihtiyaçları olsun, olmasın onu keser ve yerler. Ama bu iki pay (hayvanı) dışında öldürülmesi ise caiz değildir. Çünkü o zaman mücerret olarak ifsat ve telef etmek demek olur.