Medine’de avlanmak, ağaçlarını ve otlarını kesip/koparmak haramdır. Bunu, İmam Mâlik ve İmam Şâfiî söylemiştir. Çünkü bu hususta Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den: “Medine, Ayr ile Sevr arası olmak üzere haremdir.” buyurduğu nakledilmiştir. Hadisi hakkında Buhârî ve Müslim ittifak etmiştir.
Medine’nin harem sayıldığına dair Ebû Hüreyre, Abdullah b. Zeyd ve Enes’ten de Buhârî ve Müslim’in ittifak ettikleri hadis rivayetleri gelmiştir. Müslim’in, Sa’d, Câbir, Râfi b. Hadîc ve Ebû Saîd’den yaptığı nakil de gelmiştir ki, bu da hadislerdeki beyanı genelleştirdiğine delalet eder.
Ebû Hanîfe ise; Medine’nin harem yeri olmadığını, çünkü harem sayılsaydı Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in bunu genel anlamda beyan etmiş olacağını ve bunun yanında –Harem’deki av yasağı gibi– burada da av sebebiyle bir cezanın gerekli olacağını ifade ederdi, demiştir.
Haberlere göre Medine, Mekke’deki Harem gibi o denli bir haremliğe sahip değildir şeklinde cevap verilmiştir. Bunun yanında ilim adamları Medine’yi harem olarak kabul etmiş, buna dair ahkâmı da icra etmişlerdir. Bir de Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in bunu açık ya da genel bir ifadeyle izah etmemiş olması, buranın harem olmayacağı anlamını taşımaz; zira bu, –ezanın, vitir ve kametin sıfatı gibi– özel bir nakille gelmiştir.
Medine haremi, iki kara taşlı tepenin arası olan alandır. Bu noktada gelen Ebû Hüreyre hadisi şöyledir: “Ben Medine’den ceylanları otlar halde görmüş olsam, onları korkutup ürkütmem.” Zira Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Medine’nin iki kara taşlı tepesi arası haremdir.” buyurmuştur. Buhârî ve Müslim ittifak etmiştir. Hadiste geçen “el-İdbe” ifadesi; kara taşlık demektir.