Cuma’nın farz oluşunun temeli; Kitap, Sünnet ve İcma ile sabittir. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: “Ey iman edenler! Cuma günü namaza çağırıldığı (ezan okunduğu) zaman, hemen Allah’ı anmaya koşun ve alışverişi bırakın.” (Cuma Suresi: 9) Cuma’ya koşmayı (yürümeyi) emretmiş ve söz konusu emir vücub ifade etmektedir. Zira koşma, yalnız vacibe (farza) olur. Cuma’dan alıkoymasın diye de alışverişi yasaklamıştır. Zaten bu emir vacip olmasaydı, bu gerekçeyle alışverişten men de edilmezdi. Ayette geçen “sa‘y”den kasıt, Cuma’ya gitmektir, yoksa koşmak demek değildir. Çünkü “sa‘y (yürüme)” ifadesi, Allah’ın Kitabında “koşmak” anlamında gelmemiştir.
Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Birtakım insanlar, ya Cuma namazını terk etmekten kaçınırlar yahut da Allah onların kalplerini mühürler, artık gafillerden olurlar.”
Müslümanlar, Cuma namazının farzlığı hususunda icma etmişlerdir.