Hastalık sebebiyle cem etmek caizdir. Bu, İmam Malik’in görüşüdür. Bu noktada İbn Abbas’ın rivayet ettiğine göre, o şöyle demiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Medine’de, öğle ile ikindiyi, akşam ile de yatsıyı, korku olmadığı ve yağmur da yağmadığı halde cem etti.” Bir rivayet ise “korku olmadığı ve yolculuk halinde bulunmadığı halde…” şeklindedir. Her iki hadisi de Müslim rivayet etmiştir.
Biz (Hanbelîler) ise özür olmadığı halde cem etmenin caiz olmayacağında görüş birliği yaptık. Dolayısıyla bir hastalığa binaen cem ettiği sabittir. İmam Şafii ve Rey ashabı ise bunun (hastalık sebebiyle cemin) caiz olmayacağını ifade etmişlerdir. Çünkü namaz vakitleriyle ilgili haberler sabittir, ihtimallerle terk edilemezler.
“Namaz vakitlerine dair haberlerde, üzerinde namazların cem edilebileceği noktasında icma ettiğimiz birtakım suretlerin bulunduğu ve bunlardan birisinin de, zikri geçen açıklamalarca tartışma mahalli olduğu” şeklinde cevap verilmiştir.
Cem etmeyi mübah kılacak olan hastalık, vakti içinde yer alan tüm namazları bir tür zorluk ve zaafiyetle yerine getirme şeklindeki hastalıktır. Hasta olan kişi, yolcu gibi namazları takdim ve tehir etmekte muhayyerdir. Şayet iki durumla eşit şekilde karşı karşıya gelirse, cem-i tehir etmesi daha evladır. Yağmur sebebiyle cem edecek olursa, bunu da ilk vakitte (takdim ederek) kılması daha evladır. Çünkü selef, bu durumda namazları ilk vakitte (takdim ederek) cem ederlerdi. Bir de namazı ikinci vakte tehir etmek, bir tür zorluğa kapı açmayı da gerektirebilmektedir. Bunun yanında tehir etmeyi seçmişlerse, bu da câizdir.