Mezhebimizin meşhur görüşüne göre imamın, cemaatin (seviye olarak) üst tarafında bulunması mekruhtur. İster kendilerine namazı öğretmesi için yüksekte bulunmayı kasdetmiş olsun ya da olmasın, fark etmez. Bu, İmam Malik, Evzai ve Rey ashabının görüşüdür. Zira rivayet edildiğine göre Huzeyfe b. el-Yeman, Medayin’de bir sedir üzerinde halka imam olmuştu. Ebu Mesud, onu gömleğinden tutup çekti ve oradan aşağı indirdi. Namazı kıldıktan sonra Ebu Mesud ona: “Sahabilerin böyle yüksek yerde namaz kıldırmaktan nehyedildiklerini bilmiyor muydun?” dedi. O da: “Evet biliyorum, lakin unutmuşum. Sen beni çekince hatırladım.” dedi.
İmam Ahmed’den bunun (imamın cemaatten yüksekte kıldırmasının) mekruh olmadığına dair rivayet de gelmiştir. İmam Şafii: “İmam yüksek bir yerde olduğu halde, arkasında namaz kılan cemaati biliyor da o arkadakilerin kendisine uyabildiklerini de görüyorsa, bunun caiz olacağı görüşünü tercih ediyorum.” demiştir. Çünkü bu minvalde gelen Sehl b. Sad b. es-Saidi şunu rivayet etmiştir: “Ben, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in onun –yani minberin– üstüne çıktığını gördüm. İftitah tekbirini aldı. Arkasındaki insanlar da tekbir aldılar. Kendisi minber üzerinde bulunduğu halde sonra rükudan başını kaldırdı ve gerisin geriye giderek aşağıya indi. Nihayet minberin dibinde secde etti. Sonra minber üzerine döndü. Namazının sonunu getirinceye kadar böyle yaptı. Sonra insanlara dönüp şöyle buyurdu: ‘Ey insanlar! Bunu böyle yapmamın nedeni, bana uyasınız ve namazımın nasıl olduğunu öğrenip anlayasınız diyedir.'” Buhari ve Müslim ittifak etmiştir.
el-Muvaffak der ki: Sehl hadisine gelince, açıkça anlaşılan Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in alt basamakta bulunduğudur ki bu şekilde çıkış ve iniş noktasında çokça bir ameli yapmaya ihtiyaç duymamış olsun. Böylece çok azıcık yüksekte bulunmuş sayılır ki bunda da bir sakınca yoktur. Böylelikle gelen haberlerin arası cem edilmiş olur. Bir de bu uygulamanın Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e has olması da muhtemeldir. Çünkü O, bir şey yapmış ve ardından bunu men ettiğini göstermiştir. Böylece ameli O’na, yasağı da başkası içindir. Bu nedenledir ki bunu yapmak Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem)’den başkasına müstehap sayılmamıştır. Artı tartışmış olduğumuz konunun tersine Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem), namazını minberin üstünde iken tamamlamış değildir; çünkü O’nun secdesi ve oturuşu kuşkusuz yerin üzerinde gerçekleşmiştir.