Yatsı namazının vaktinin, şafağın kaybolmasıyla gireceği hususunda bir ihtilaf yoktur. Ancak şafak nedir? Bu noktada farklı görüşler ileri sürülmüştür.
İmam Ahmed’in mezhebine göre; kendisiyle akşam vaktinin çıktığı ve yine kendisiyle yatsı vaktinin girdiği şafaktan kasıt, kızıllıktır. Bu, İmam Malik, Sevri, İmam Şafii, İshak ve Ebu Hanife’nin iki öğrencisi olan Ebu Yusuf ve İmam Muhammed’in de görüşüdür. Nitekim Hz. Aişe hadisinde şöyle gelmiştir: “O zamanlar Müslümanlar ateme (yatsı) namazını, kırmızılığın kaybolmasından gecenin ilk üçte birine kadar olan vakit içinde kılarlardı.”
Bir başka hadiste şöyle denmiştir: “Akşamın vakti, şafağın kırmızılığı kaybolmadıkça devam eder.” Bir başka lafızda ise “Şafağın feveranı…” şeklindedir. Hadislerde geçen “sevru’ş-şafak” ifadesi, kızıllığın çoğalması; “fevru’ş-şafak” ise kızıllığın feveran etmesi ve yayılması anlamına gelir. Bu ifadelerin hepsi kızıllığı içerir. Akşam vaktinin sonu, yatsı vaktinin başıdır. Bu manada İbn Ömer’den nakledildiğine göre, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Şafak, kızıllıktır. Öyleyse kızıllık kaybolunca namaz farz olur.”
Evzai ve Ebu Hanife ise hadiste geçen “şafak” ifadesinin beyazlık anlamında olduğunu söylemişlerdir. Çünkü Numan b. Beşir hadisinde şöyle der: “İnsanlar arasında bu namazın –yani yatsı namazının– vaktini en iyi bileni benim. Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) yatsıyı hilal üçüncü gecesinde kaybolduğu vakitte eda ederdi.” İbn Mesud hadisinde ise şöyle denmiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’i gördüm, yatsıyı ufuk karardığı zaman kılardı.”
Bu hususta onların lehine bir delillerinin olmadığı ve Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in de namazı ilk vaktinden çok az olarak ertelediği şeklinde cevap verilmiştir.