Tabaklanmadan önceki leşin derisi pistir. İbn Kudame: Bu konuda muhalefet edeni bilmiyoruz, demiştir. Tabaklandıktan sonra ise; mezhebin meşhur görüşüne göre yine pistir. Bu, İmam Malik’ten gelen iki rivayetten de birisidir. Çünkü bu noktada Abdullah b. Ukeym’ in rivayet ettiği şu hadis gelmiştir: “Ölen hayvanın (leşin) derisinden ve sinirlerinden yararlanmayın.” Bazı lafızlarda ise şöyle gelmiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat etmeden bir ya da iki ay önce bize; ‘Ölen hayvanın derisinden ve sinirlerinden yararlanmayınız.’ diye bir mektup gelmişti.” Bu hadis, öncesindekileri nesh eder. Çünkü Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)’in vefat etmeden önceki en son emri bu olmuştur.
İmam Ahmed’den gelen bir rivayete göre; ölmeden önce derisi temiz olan bir hayvanın, öldükten sonra da derisinin temiz olacağı ifade edilmiştir. Bu; sahabe, tabiinin ve onları takip eden bir topluluktan rivayet edilmiştir. Bunun yanında, onlardan kimisinin hayatta iken, bu derinin temiz olup olmayacağı noktasında da ihtilaf ettikleri vakiidir. Bu ise Şafii mezhebinin görüşüdür. Onlara göre köpekle domuz hariç bütün hayvanlar temizdir ve bu iki hayvanın derisi dışındaki diğer hayvanların derileri de temiz sayılmıştır.
Buna dair delil; İbn Abbas’tan gelen şu hadistir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in şöyle buyurduğunu işittim: ‘Deri tabaklandığında temiz olmuş olur.'” Ona ait bir lafız da: “Onun tabaklanması, temiz olması demektir.” şeklinde gelmiştir. Bir lafız ise şu şekildedir: “Hangi deri tabaklanırsa temiz olur.” Yine İbn Abbas’tan gelen bir hadiste; Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ölmüş bir koyunun yanından geçmişti. Bunun üzerine; “Onun derisinden faydalanmayacak mısınız?” buyurdu. Oradakiler: O leştir, deyince, Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ancak onun etini yemek haram kılınmıştır.” buyurdu. Buhari ve Müslim rivayet etmiştir. Müslim’de şu ziyade vardır: “Onun derisini yüzmeyecek misiniz? Sonra tabaklayıp ondan istifade edersiniz.”
Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in hanımı Hz. Sevde’den gelen bir hadiste, kendisi şöyle demiştir: “Bize ait bir koyun ölmüştü. Derisini yüzdük ve tabakladık. Sonra da ondan bir su kırbası edindik ve delininceye kadar onu kullandık.” Hz. Meymune’den gelen bir hadiste ise; Allah Resulü’nün (sallallahu aleyhi ve sellem) eşlerine ait bir kümes hayvanı ölmüştü. Bunun üzerine O: “Onun derisini alsaydınız ya. Sonra tabaklayıp ondan istifade ederdiniz.” buyurmuştur. Hz. Aişe’den gelen hadis şöyledir: “Allah’ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem), tabaklandığı vakit ölmüş bir hayvanın derisiyle faydalanmayı emretmiştir.” Bu konu hakkında birçok hadis bulunmaktadır.
İmam Ahmed’in görüşünün zahirinden anlaşılan; onun, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’in: “Hangi deri tabaklanırsa temiz olur.” diye buyurduğu kavlin lafzının umumiliği sebebiyle hayatta iken, eti yenilen ve yenilmeyen tüm hayvanların derilerinin, tabaklanmaları suretiyle temiz olacağı yönündedir. Bu hükümde ise sadece hayatta iken necis sayılanları bu kapsamdan çıkarmıştır. Çünkü tabaklama (dibağ), ancak ölmenin gerçekleşmesi neticesinde, necasetin giderilmesiyle söz konusu olur.
Bazı arkadaşlar ise; “Sadece eti yenilen hayvanların derileri temiz olur.” demişlerdir. Bu; Evzai, Ebu Sevr ve İshak’ın mezhebidir. Çünkü Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ed’im’in derisi tabaklanma ile temizlenir.” buyurmuştur. Bu şekilde tabaklanma, boğazlama şeklindeki kesmeyle temiz olmaya benzetilmiştir ki, bu tür temizlenme ise ancak eti yenen hayvanların derileri hakkında söz konusu olabilir. Bunun yanında “dibağ” ifadesi derinin her iki temizlenme durumundan sadece birisi anlamına gelmektedir. Normal olarak kesilen ve eti yenmeyen hayvanların derilerini kapsamaz.