Bir kişi tarlasını Yovel yılında satarsa, iki yıldan az sürede geri alamaz. Çünkü Levililer 25’te “ürün yıllarına göre satılacaktır” denmiştir.
Eğer kuraklık, çekirge zararı ya da Şemitah (nöbet yılı) nedeniyle ürün alınamazsa, o yıl hesaba katılmaz.
Ancak tarla nadasa bırakılmışsa ya da tohum ekilmiş ama toplanmamışsa, bu yıl sayılır.
Rabbi Elazar şöyle der: Eğer kişi tarlayı Roş Haşana’dan önce sattıysa ve tarla dolu meyvedeyse, alıcı bu tarladan iki yıl içinde üç ürün alabilir.
Bir kişi tarlayı ilk alıcıya yüz maneh’e sattı, o da başkasına iki yüz maneh’e sattıysa, sadece ilk alıcıyla hesap yapılır. Çünkü “ona sattığı kişiye” ifadesi geçer.
Tersine, eğer ilk satış iki yüz maneh ve ikinci satış yüz maneh ise, son alıcı ile hesap yapılır. Çünkü “arada olan kişiye” ifadesi kullanılır.
Kişi uzaktaki birine satıp yakındakinden geri almamalı, kötü fiyattan satıp iyi fiyattan geri almamalıdır.
Borç alıp geri alım yapmamalı, kısmen geri alım da yapmamalı.
Ama vakfa (hekdeş) yapılan bağışlarda tüm bunlara izin vardır.
Bu, özel kişilerle yapılan işlemlerdeki kısıtlamaların, vakıfla yapılan işlemlerde geçerli olmadığını gösterir.
Kale duvarı olan şehirlerdeki evleri satan kişi, hemen geri alabilir ve bunu on iki ay boyunca sürdürebilir.
Bu uygulama faiz gibi görünür ama faiz değildir.
Eğer satan kişi ölürse, oğlu geri alabilir.
Eğer satın alan kişi ölürse, satıcı doğrudan oğlundan geri alabilir.
Bir yıllık süre, satışın yapıldığı andan itibaren hesaplanır.
“Tam bir yıl” ifadesiyle artık yılın (ibbur) da dahil olduğu öğretilir.
Rabbi şöyle der: Alıcıya bir yıl ve artık ayı birlikte tanınır.
Eğer on iki ay geçer ve geri alım yapılmazsa, ev tamamen alıcıya geçer – ister satın almış olsun ister hediye almış. Çünkü ayette “sonsuz mülk” denmiştir.
Eskiden halk, yılın son günü gizlenir ve alıcıya mülkü kesinleştirirdi.
Hillel Zeken şu düzenlemeyi getirdi:
Geri almak isteyen kişi Tapınak odasına parasını koyar, sonra kapıyı kırarak eve girer.
Alıcı dilediği zaman gelir ve parasını alır.
Şehir surlarının içindeki her yer kale duvarlı şehir sayılır; tarlalar hariç.
Rabbi Meir, tarlaların da dahil olduğunu söyler.
Surun üzerindeki ev, Rabbi Yehuda’ya göre kale şehri sayılmaz.
Rabbi Şimon’a göre dış duvar şehir surudur.
Bir şehrin çatılarından oluşan çevresi varsa ama Yehoşua bin Nun zamanından kalma değilse, kale şehri sayılmaz.
Kale şehir sayılan yerler: Üç avludan oluşan, ikişer evli üç grup ve Yehoşua zamanından kalan şehir surları.
Örnekler: Eski Katsra (Tsippori), Hakra (Guş Halav), Eski Yodfat, Gamla, Gedod, Hadid, Ono ve Yeruşalayim.
Avlu evleri hem kale şehir hem tarla hükümlerinden yararlanır:
Hemen geri alınabilir, on iki ay içinde geri alınabilir (kale şehir gibi);
Yovel’de otomatik olarak ve değer düşümüyle birlikte çıkar (tarla gibi).
Avlu evleri, ikişer evli iki avludan oluşur, Yehoşua zamanından surla çevrili olsa bile, avlu evi sayılır.
Bir İsrailli, Levi soyundan olan annesinden miras alırsa, bu kurallarla geri alamaz.
Aynı şekilde bir Levi, İsrailli olan annesinden miras alırsa, bu kurallarla geri alamaz.
Çünkü ayette şöyle der: “Levililerin şehirlerindeki evler.”
Yani Levi soyundan biri olacak ve Levi şehirlerinde oturacak – Rabbi’ye göre.
Bilginlere göre bu sadece Levi şehirleri için geçerlidir.
Bir tarla otlak yapılmaz, otlak tarlaya çevrilmez. Otlak şehir yapılmaz, şehir otlağa çevrilmez.
Rabbi Eliezer der ki: Bu sadece Levi şehirleri için geçerlidir.
İsrail şehirlerinde ise tarla otlağa çevrilebilir ama otlak tarlaya çevrilemez.
Şehir otlağa çevrilemez, ama otlak şehre çevrilebilir –
amaç İsrail şehirlerinin harap olmaması içindir.
Kohenler ve Levililer her zaman mülk satabilir ve her zaman geri alabilir.
Çünkü ayette şöyle yazılıdır: “Levililer için sonsuz fidye hakkı olacaktır.”