Kadının bulduğu şeyler ve yaptığı işler kocasına aittir. Kadının mirası (hayattayken) onun meyvelerini yemek hakkı kocasınındır. Onun utancı ve bedensel zararı ise kendisine aittir. Rabbi Yehuda ben Beterah şöyle der: Eğer gizlice (kadına zarar verilmişse), kadına iki pay, kocasına bir pay verilir; ama açıktan olmuşsa, kocaya iki pay, kadına bir pay verilir. Kocanın payı derhal verilir, kadınınki ise toprak alınarak değerlendirilir ve koca meyvelerini yer.
Bir kimse damadına para vaat etmiş ve damat ölmüşse, bilginler şöyle der: Bu adam şöyle diyebilir: “Ben bu parayı kardeşine vermek istemiştim, sana değil.”
Kadın, kocasına bin dinar getirmeyi vaat etmişse, adam ona karşılık on beş mane (600 dinar) yazmalıdır. Şayet eşyalar biçimlenmişse (değerlenmişse), o zaman değerinin beşte biri kadar eksik yazılır. Değeri bir mane olan bir şey için, ancak bir mane yazılır. Eğer bir mane için biçimlenmişse, kadın otuz bir sela ve bir dinar verir. Dört yüz için, kadın beş yüz verir. Damat ne kadar belirlerse, bu miktarın beşte biri eksik yazılır.
Kadın, kocasına nakit para getirecekse, bir sela altı dinar sayılır. Koca her mane için on dinar eklemeyi kabul eder. Rabban Şimon ben Gamliel şöyle der: Tüm bu hükümler, ülkenin örfüne göredir.
Bir kimse kızını hiçbir şey belirtmeden evlendirirse, ona elli zuzdan aşağı vermemelidir. Eğer “onu çıplak getireceğim” diye kararlaştırdıysa, koca şöyle diyemez: “Onu evime getirdiğim zaman kendi giysilerimle örterim.” Aksine, kız hâlâ babasının evindeyken ona giysi verir. Aynı şekilde, bir yetimi evlendiren kişi de ona elli zuzdan aşağı vermemelidir. Eğer hazinede para varsa, ona onuruna göre bakılır.
Bir yetimi, annesi ya da kardeşleri kendi izniyle evlendirmiş ve ona yüz ya da elli zuz yazmışlarsa, kız büyüdüğünde, kendisine layık olan miktarı onlardan alabilir. Rabbi Yehuda şöyle der: Eğer adam ilk kızına belli bir miktar verdiyse, ikinciye de o miktar verilmelidir. Bilginler ise şöyle der: Bazen kişi fakirdir, sonra zenginleşir; bazen de zengindir, sonra fakirleşir. O yüzden, mal varlığı değerlendirilir ve ona göre verilir.
Bir adam, kızına para verip üçüncü bir kişiye teslim ettiğinde, kız da “kocama güveniyorum” derse, üçüncü kişi parayla ilk kararlaştırıldığı şekilde hareket eder. Bu Rabbi Meir’in görüşüdür. Rabbi Yose ise şöyle der: O (kız) bir tarla değildir ki satmak istesin; eğer istiyorsa, şimdi satılsın demektir. Bu sadece yetişkin bir kadın için geçerlidir. Ancak küçük bir kızsa, onun yaptığı işlem geçersizdir.