Kişi, ikinci ondalık meyveleri pahalı bir yerden ucuz bir yere veya ucuz bir yerden pahalı bir yere götürürse,
fiyatlandırma kendi bulunduğu yere göre yapılır.
Eğer meyveyi harmandan şehre ya da şaraphaneden şehre getirdiyse,
değer artışı ikinci ondalığa ait olur, ancak taşıma masrafları kendisine aittir.
İkinci ondalık, pazardaki düşük fiyat üzerinden çözülür –
yani esnafın alış fiyatı esas alınır, satış fiyatı değil.
Aynı şekilde döviz bozdururken de dövizcinin alış fiyatı geçerlidir, satış fiyatı değil.
Eksik tartı veya ölçüyle ikinci ondalık çözülmez.
Değeri bilinen bir mal, tek bir tanığın sözüyle çözülebilir.
Ancak değeri bilinmeyen – örneğin pıhtılaşmış şarap, çürümüş meyve, bozulmuş para –
üç kişinin kanaatiyle değerlendirilip çözülür.
Ev sahibi “bir sela (para birimi)” der, bir başkası da “bir sela” derse, ev sahibi önceliklidir –
çünkü o %20 fazla verir (hamesh – beşinci kısım).
Ev sahibi “bir sela” der, diğeri “bir sela ve bir issar (küçük para)” derse,
daha fazla vereni tercih ederiz – çünkü o esas bedele fazladan katkı sağlamıştır.
Kendi ikinci ondalığını çözmek isteyen biri, ister kendi malı olsun ister hediye almış olsun, %20 fazlasını öder.
İkinci ondalıkta hile yapılabilir (aramah):
Nasıl?
Bir adam yetişkin oğluna, kızına, İbrani kölesine veya cariyesine şöyle der:
“Al bu parayı, bu ikinci ondalık ürününü senin üzerine çöz.”
Ama küçük çocuklarına veya Kenani köle/cariye’ye bunu yapamaz,
çünkü onların eli, sahibinin elidir (onlar bağımsız değildir).
Eğer harmanda duruyorsa ve yanında para yoksa, arkadaşına şöyle der:
“Bu meyveler senin olsun, hediye.”
Sonra da şöyle der:
“Bu meyveler evdeki paranın üzerine aktarılmıştır (fidyelenmiştir).”
Eğer biri, ikinci ondalık karşılığı bir sela ile satın alır ve henüz çözmeden fiyat iki selaya çıkarsa,
bir sela verir, bir selalık karı olur ve ikinci ondalık onun olur.
Ama iki sela ile alır ve çözmeden fiyat bir selaya düşerse,
bir sela kendi parası, bir sela da ikinci ondalık olur.
Eğer kişi am haaretz ise, ödemeyi d’mai (şüpheli ondalık) üzerinden yapar.
Bir kişi ikinci ondalık fidyesi yapar ve isim söylemezse:
Rabbi Yose der ki: Bu yeterlidir.
Rabbi Yehuda der ki: Belirtmesi gerekir.
Eğer bir adam boşanma veya evlilik için bir kadına bir şey verir,
ama niyetini açıklamazsa –
Rabbi Yose: Yeterlidir.
Rabbi Yehuda: Açıklaması gerekir.
Kişi, bir issar (küçük para) bırakır ve yarısıyla yer, sonra başka bir yere gider,
orada bir pundyon (daha büyük para) ile karşılaşırsa, o issarla tekrar yiyebilir.
Eğer pundyon bırakır, yarısını yer, sonra başka bir yere gidip issarla karşılaşırsa,
kalanıyla tekrar yer.
İkinci ondalık bir issarla on bir issar değerinde yemek yenebilir.
Beit Şammai: Her durumda yalnızca on issar yenebilir.
Beit Hillel: Gerçek ikinci ondalıkta on bir, d’mai durumunda on.
Bulunan paraların hepsi –
hatta altın dinar, gümüş veya madeni para karışımı olsa bile – hulindir (sıradan).
Ama eğer çömlek içinde “maaser” (ondalık) yazıyorsa, bu ondalıktır.
Bir eşya bulunursa ve üzerinde “karban” yazılıysa –
Rabbi Yehuda der ki:
Eğer çömlekse, dışı hulindir, içindekiler karbandır.
Ama metalse, dışı karban, içindekiler hulindir.
Ona şöyle dediler:
İnsanlar hulini karban kabına koymazlar.
Bir eşya bulunur ve üzerinde bir harf yazılıdır:
קו”ף = karban
מ = maaser
ד = d’mai
ט = tevel
ת = teruma
Tehlike zamanlarında teruma yerine ת yazılırdı.
Rabbi Yose der ki:
Hepsi insan isimleridir.
Ve şöyle devam eder:
Hatta bir fıçı dolusu meyve bulunur ve üzerinde “teruma” yazıyorsa,
bunlar hulindir, çünkü belki eskiden teruma idi ama boşaltıldı.
Eğer bir adam oğluna “Bu köşede ikinci ondalık var” der ve başka köşede bulursa –
bunlar hulindir.
Eğer orada yüz para bulur ve iki yüzse – kalanı hulindir.
Ama iki yüz deyip yüz bulursa – hepsi maaserdir (ondalık statüsündedir).