Yemin kefaretinin aslı, kitap, sünnet ve icma’ya dayanmaktadır. İlim ehlinin icmasına göre yemini bozan kişi (kefareti öderken), dilerse yoksul doyurabilir, dilerse giydirebilir, dilerse de köle azad edebilir, bu noktada muhayyerdir; yani bunlarında birisini yapmakla kefaret yerine gelmiş olur. Çünkü Yüce Allah, (ayetteki) hasletleri muhayyerlik bildiren “ev (veya)” harfiyle atıfta bulunmuştur. Yoksula yemek yedirmenin vacip ölçüsü ise on yoksulu yedirmektir.
Kendilerine yiyecek verilen veya giysi giydirilen bu kimselerde dört hasletin bulunmasına itibar edilir:
Yoksul olmaları gerekir. Fakirler de yoksuldur, ama onlara göre daha üst derecede bulunurlar. Kefarette verilecek olan şeylerin bunlardan başkalarına sarf edilip verilmesi caiz değildir, ister kendilerine zekat verilen sınıftan olsunlar veya olmasınlar, fark etmez. Çünkü Yüce Allah, bunları yoksullara verilmesini emir buyurmuştur, özellikle bunu yoksullara has kılmıştır, öyleyse başkalarına verilmez.
Hür olmaları gerekir.
Müslüman olmaları gerekir.
Yemek yiyebilecek durumda olmaları gerekir. Buna göre İmam Ahmed’den gelen iki görüşünden birisine göre yemek yiyemeyecek durumda olan çocuğa bunun verilmesi caiz olmaz. Bu, İmam Malik’in görüşünün zahirini de oluşturmaktadır. Çünkü Allah’u Teala: “On yoksul doyurmak…” (Maide Suresi. 89) diye buyurmuştur. Bu ise söz konusu yiyeceği bizzat kendilerinin yemesini gerektirmiş olmaktadır. Yemeleri hakiki anlamda itibar edilmeyecek olursa, o zaman bunun mümkün oluşuna ve bu hususta zannın güdülmesine itibar etmek gerekli olur. Halbuki yemek yiyemeyen kimseler hakkında bu zan güdülemez.
(İmam Ahmed’ den gelen) diğer görüşe göre ise yemek yiyemeyecek durumda olan çocuğa da bunun verilmesi caiz olur. Bunu ise mezhebe ait Ebu’l-Hattab zikretmiştir. Bu, Şafii ile rey ashabının mezhebini de oluşturur. Ebu’l-Hattab der ki: Bu görüş, fakihlerin çoğunluğuna aittir. Zira o çocuk da muhtaç olan hür bir Müslüman’dır, bu yönüyle büyüğe benzer. Bunun yanında onu yemesi kefaret açısından bir şart sayılmaz.