Ateş bir kuştur; eğer ateşi yığan kişi bir kuş yerse, ateşi yemiş olur ve mahvolur. Bir yıl boyunca oruç (dini yükümlülük) tutmalıdır, çünkü bir oruç bir yıldan fazla sürmemelidir. Ateş bir hayvandır; bir hayvanla yüz yüze gelen kişi zarar görür. Bu yüzden ateşe önünden değil, arkasından ve o öne bakarken yaklaşmalıdır; böylece kendine zarar gelmesini engeller.
“Sen parlaklıksın, bana parlaklık ver, yeryüzünü dizginle, beni yeryüzünden koru. Sen ışıksın, bana ışık ver, atmosferi dizginle, beni atmosferden koru. Sen göksel ışıksın, bana göksel ışık ver, göğü dizginle, beni gökten koru,” der. Bu sözlerle bu dünyalar desteklenmiş olur; onları yere koyduğunda, bu dünyaların desteği için olur. Doğal delikli tuğlaları koyduktan sonra altın tuğlaları koyar; doğal delikli olanlar bu dünyalardır, altın ise ışıktır. Doğal delikli olanları koyduktan sonra altın tuğlaları koymakla kişi bu dünyaları ışıkla doldurmuş olur; ayrıca bu dünyalar onun için bu tuğlalarla ışıldar.
Ey Agni, güneşte yükselen, ışınlarıyla göğü kaplayan o alevlerinle bizi parlaklığa, insana götür. Ey tanrılar, sizin güneşteki o alevleriniz, hayvanlardaki, atlarda olan alevleriniz; ey İndra ve Agni, ey Bṛhaspati, tüm bu alevlerle bize parlaklık verin. Brahmanlarımızda parlaklık verin, prenslerimize parlaklık yerleştirin, Viçya’lara ve Śūdra’lara parlaklık verin; kendi alevinle bana parlaklık bahşet. Ateşi yığmış olan kişinin şan ve kudreti ikiye bölünür: ya yığdığı ateşe ya da kurbanı yapan kişiye gider. Bu libasyonları sunduğunda, kudreti ve şanı kendisine yerleştirir.
Ateşi yığıp üzerine basan kişi mahvolmaya mahkûmdur. “Sana, ey Varuṇa, kutsal güçle övgüyle geldim,” der; bu dizeyle ona sunu yapmalıdır; bu ateşi yatıştırmak ve kendini korumaktır.
Ateşi yığan kişi bir sunuya dönüştürülür; tıpkı bir sununun akması gibi, ateşi yığdıktan sonra bir kadına yaklaşan kişi de akıp gider. Mitra ve Varuṇa için pıhtılaşmış yoğurtla sunu yapmalıdır; böylece Mitra ve Varuṇa ile birlik kazanır ve dağılmaktan kurtulur.
Ateşin mevsimlerde durduğunu bilen kişi için mevsimler sırayla işler; destek bulur. Mevsimlerde duran ateş yılın kendisidir. Baş ilkbahar, sağ taraf yaz, kuyruk yağmurlar, sol taraf sonbahar, orta kış, katmanlar ayın ilk yarıları, harç ayın ikinci yarıları, tuğlalar günler ve gecelerdir. Bu mevsimlerde duran ateştir; bunu böyle bilen için mevsimler sırayla ilerler, kişi destek bulur.
Prajāpati, üstünlük arzusu içinde ateşi yere koydu; böylece üstünlüğe ulaştı. Ateşi böylece bilen ve yığan kişi de üstünlüğe ulaşır.
Chat
Sohbet Yükleniyor...