Kafi 3745:
Ali b. İbrahim'den, Hârûn b. Müslim'den, Mes'ade b. Sadaka'dan, Ebû Abdillah'tan, babalarından rivayet edilmiştir.
Emîru'l-Mü'minîn zimmî bir adamla yol arkadaşlığı yaptı. Zimmî ona, "Ey Allah'ın kulu, nereye gidiyorsun?" diye sordu. Emîru'l-Mü'minîn, "Kûfe'ye gidiyorum." dedi. Zimmînin yolu ayrıldığında Emîru'l-Mü'minîn de onunla birlikte aynı yöne saptı. Bunun üzerine zimmî, "Kûfe'ye gittiğini söylememiş miydin?" diye sordu. Emîru'l-Mü'minîn, "Evet." dedi. Zimmî, "Ama sen yolunu bıraktın." dedi. Emîru'l-Mü'minîn, "Biliyorum." buyurdu. Zimmî, "Bunu bildiğin hâlde neden benimle birlikte saptın?" diye sordu. Emîru'l-Mü'minîn şöyle buyurdu: "Güzel arkadaşlığın tamamlayıcılarından biri, kişi arkadaşından ayrıldığında onu bir süre uğurlamasıdır. Peygamberimiz bize böyle emretti." Zimmî, "O gerçekten böyle mi söyledi?" diye sordu. Emîru'l-Mü'minîn, "Evet." dedi. Bunun üzerine zimmî, "Şüphesiz ona uyanlar ancak onun bu güzel davranışları sebebiyle uymuşlardır. Seni şahit tutuyorum ki ben senin dinin üzereyim." dedi. Zimmî, Emîru'l-Mü'minîn ile birlikte geri döndü; onun kim olduğunu öğrenince Müslüman oldu.