Kafi İman 125

Kafi 2587: Ashabımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid’den, o da Ali b. Hassân’dan, o da kendisine rivayet eden bir kişiden, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Mümin için kendisini zillete düşüren bir isteğin bulunması ne kadar çirkindir.”

Kafi 2588: Yine ondan, o da babasından, o da adını zikrettiği bir kişiden, o da Ebû Ca‘fer’e ulaştırarak rivayet etti. Şöyle buyurdu: “Kendisini sürükleyip götüren bir tamahı bulunan kul ne kötü kuldur! Kendisini zillete düşüren bir arzusu bulunan kul ne kötü kuldur!”

Kafi 2589: Ali b. İbrahim, babasından, o da Kasım b. Muhammed’den, o da Minkarî’den, o da Abdürrezzâk’tan, o da Ma‘mer’den, o da Zührî’den rivayet etti. Dedi ki: Ali b. Hüseyin şöyle buyurdu: “Bütün hayrın, insanların ellerindekine göz dikmeyi bırakmakta toplandığını gördüm.”

Kafi 2590: Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Ahmed’den, o da ashabımızdan bazı kimselerden, o da Ali b. Süleyman b. Ruşeyd’den, o da Mûsâ b. Sellâm’dan, o da Sa‘dân’dan, o da Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Dedi ki: Ona, “Kulda imanı sabit kılan şey nedir?” diye sordum. Buyurdu: “Vera (sakınma ve takva).” “Peki onu imandan çıkaran nedir?” diye sordum. Buyurdu: “Tamah.”