Bize Ali b. Abdullah rivayet etti.
Dedi ki: Bize Süfyân rivayet etti.
Dedi ki: Bize Ebû Hâzim rivayet etti. Ebû Hâzim dedi ki:

Sehl b. Sa‘d’a minberin neden yapıldığı soruldu. O dedi ki: “İnsanlar içinde benden daha iyi bilen kalmadı. O, Gâbe’nin ılgın ağacındandır. Falan kadının mevlâsı olan falan kişi onu Resûlullah için yaptı. Yapılıp yerine konulduğunda Resûlullah onun üzerine çıktı. Kıbleye yöneldi, tekbir aldı; insanlar arkasında durdu. Okudu, rükû etti; insanlar da arkasında rükû etti. Sonra başını kaldırdı, sonra geriye doğru geri çekildi ve yerde secde etti. Sonra minbere döndü, sonra okudu, sonra rükû etti, sonra başını kaldırdı, sonra geriye doğru geri çekildi ve yerde secde etti. İşte durumu böyleydi.”

Ebû Abdullah dedi ki: Ali b. Abdullah dedi ki: Ahmed b. Hanbel—Allah ona rahmet etsin—bana bu hadis hakkında sordu. Ben de dedim ki: Benim kastım şu idi: Nebî insanların üstündeydi; bu hadise dayanarak imamın insanlardan daha yüksek bir yerde olmasında sakınca yoktur.
Ahmed dedi ki: “Süfyân b. Uyeyne’ye bu çok sorulurdu; sen bunu ondan işitmedin mi?”
Ali b. Abdullah dedi ki: “Hayır.”

Bize Muhammed b. Abdürrahîm rivayet etti.
Dedi ki: Bize Yezîd b. Hârûn rivayet etti.
Dedi ki: Bize Humeyd et-Tavîl, Enes b. Mâlik’ten rivayet etti:

Resûlullah attan düştü; bacağı veya omzu sıyrıldı/yaralandı. Eşlerinden bir ay uzak duracağına yemin etti. Kendisine ait bir odacıkta oturdu; merdiveni kütüklerdendi. Ashabı onu ziyaret etmeye geldi. Onlara oturarak namaz kıldırdı; onlar ayakta idiler. Selâm verince dedi ki:

“İmam ancak kendisine uyulsun diye konulmuştur. Tekbir alınca siz de tekbir alın. Rükû edince siz de rükû edin. Secde edince siz de secde edin. Eğer ayakta namaz kılarsa siz de ayakta kılın.”

Yirmi dokuz günün sonunda aşağı indi. “Ya Resûlallah, sen bir ay diye yemin etmiştin” dediler.
O da dedi ki: “Ay yirmi dokuz gündür.”