Buhari Sahabe 1

Buhari 3649: Ali b. Abdullah bize rivayet etti; Süfyân bize rivayet etti; Amr’dan; (Amr) dedi ki: Câbir b. Abdullah’ı işittim; o dedi ki: Ebû Saîd el-Hudrî bize anlattı; Resûlullah şöyle dedi:

“İnsanların üzerine bir zaman gelir; bir topluluk gazaya çıkar. Onlara ‘İçinizde Resûlullah’la beraber olmuş biri var mı?’ denir. ‘Evet’ derler ve kendilerine fetih verilir.

Sonra insanların üzerine bir zaman gelir; bir topluluk gazaya çıkar. ‘İçinizde Resûlullah’ın ashabıyla beraber olmuş biri var mı?’ denir. ‘Evet’ derler ve kendilerine fetih verilir.

Sonra insanların üzerine bir zaman gelir; bir topluluk gazaya çıkar. ‘İçinizde, Resûlullah’ın ashabıyla beraber olmuş kimselerle beraber olmuş biri var mı?’ denir. ‘Evet’ derler ve kendilerine fetih verilir.”

Buhari 3650: İshak bana rivayet etti; Nadr bize rivayet etti; Şu‘be bize haber verdi; Ebû Cemre’den; (Ebû Cemre) dedi ki: Zehdem b. Mudarrib’i işittim; İmrân b. Husayn’ı işittim, şöyle diyordu: Resûlullah şöyle dedi:

“Ümmetimin en hayırlısı benim neslimdir; sonra onları izleyenler; sonra onları izleyenlerdir.”

İmrân dedi ki: (Peygamber) kendi neslünden sonra iki nesil mi, üç nesil mi dedi; bilmiyorum.

Sonra (şöyle dedi): “Sonra sizden sonra öyle bir topluluk gelir ki, kendilerinden şahitlik istenmeden şahitlik ederler; hainlik ederler, kendilerine güvenilmez; adak adarlar, yerine getirmezler; aralarında şişmanlık (rahatlık/oburluk) yayılır.”

Buhari 3651: Muhammed b. Kesîr bize rivayet etti; Süfyân bize haber verdi; Mansûr’dan; İbrâhim’den; Ubeyde’den; Abdullah’tan: Peygamber şöyle dedi:

“İnsanların en hayırlısı benim neslimdir; sonra onları izleyenler; sonra onları izleyenlerdir. Sonra öyle bir topluluk gelir ki, birinin şahitliği yemininin önüne geçer, yemini de şahitliğinin önüne geçer.”

İbrâhim dedi ki: Biz küçükken, şahitlik ve ahit (yemin/taahhüt) konusunda bizi döverek (sıkı) terbiye ederlerdi.