Bize İmrân b. Meysere rivayet etti.
Dedi ki: Bize Muhammed b. Fudayl rivayet etti.
Dedi ki: Bize Husayn, Abdullah b. Ebî Katâde’den, o da babasından rivayet etti. (Babası) dedi ki:

Bir gece Nebî ile yürüyorduk. Topluluktan bazıları: “Ey Allah’ın Resûlü, bizimle biraz konaklasan (dinlensen) ya!” dedi.
(O) dedi ki: “Namazı kaçırıp uyumanızdan korkarım.”
Bilâl dedi ki: “Sizi ben uyandırırım.”

Derken uzandılar; Bilâl de sırtını binek hayvanına dayadı. Gözleri ağır bastı ve uyudu. Nebî, güneşin kenarı (ilk ucu) doğmuşken uyandı ve dedi ki:

“Ey Bilâl, hani dediğin nerede?”

Bilâl dedi ki: “Bana bundan daha ağır bir uyku hiç gelmemişti.”

(O) dedi ki:

“Allah, dilediği zaman ruhlarınızı aldı; dilediği zaman da size geri verdi. Ey Bilâl, kalk da insanlara namaz için ezan oku.”

Sonra abdest aldı. Güneş yükselip beyazlaşınca kalktı ve namaz kıldı.