Bize Humeydî rivayet etti.
Dedi ki: Bize Mervân b. Muâviye rivayet etti.
Dedi ki: Bize İsmâil, Kays’tan, Cerîr’den rivayet etti. (Cerîr) dedi ki:

Bir gece —yani dolunay gecesi— Nebî’nin yanındaydık. Aya baktı ve şöyle dedi:

“Şüphesiz siz Rabbinizi, şu ayı gördüğünüz gibi göreceksiniz; onu görmekte sıkışıp itilmezsiniz. Eğer güneş doğmadan önceki ve batmadan önceki bir namazı kaçırmamakta (üstünüz gelinmemekte) gücünüz yeterse, bunu yapın.”

Sonra şu ayeti okudu:
“Rabbinin hamdiyle tesbih et; güneş doğmadan önce ve batmadan önce.”

İsmâil dedi ki: “Yapın, sakın kaçırmayın.”

Bize Abdullah b. Yusuf rivayet etti.
Dedi ki: Bize Mâlik, Ebû’z-Zinâd’dan, A‘rec’den, Ebû Hüreyre’den rivayet etti ki Resûlullah şöyle dedi:

“Sizde gece melekleri ile gündüz melekleri nöbetleşe bulunur; sabah namazında ve ikindi namazında bir araya gelirler. Sonra sizde gecelemiş olanlar yükselir; (Allah) onları —onları daha iyi bildiği hâlde— ‘Kullarımı nasıl bıraktınız?’ diye sorar. Derler ki: ‘Onları namaz kılarken bıraktık; onlara namaz kılarken geldik.’”