Bize Mûsâ rivayet etti. Dedi ki: Bize Abdülvâhid rivayet etti. Dedi ki: Bize A‘meş, Umâre b. Umeyr’den, Ebû Ma‘mer’den rivayet etti. (Ebû Ma‘mer) dedi ki:

Habbâb’a dedik ki: “Resûlullah öğle ve ikindi namazında okur muydu?”
Dedi ki: “Evet.”
Dedik ki: “Bunu neyle anlardınız?”
Dedi ki: “Sakalının titremesinden.”

Bize Haccâc rivayet etti. Bize Şu‘be rivayet etti. Dedi ki: Bize Ebû İshak haber verdi. Dedi ki: Abdullah b. Yezîd’i hutbe verirken işittim; dedi ki:

Bize Berâ rivayet etti—ve o yalancı değildi—: Onlar Nebi ile birlikte namaz kıldıklarında, Nebi rükûdan başını kaldırınca, onun secdeye vardığını görene kadar ayakta dururlardı.

Bize İsmâil rivayet etti. Dedi ki: Bana Mâlik, Zeyd b. Eslem’den, Atâ b. Yesâr’dan, Abdullah b. Abbâs’tan rivayet etti. (İbn Abbâs) dedi ki:

Resûlullah zamanında güneş tutuldu; (Resûlullah) namaz kıldı. (Sonra) dediler ki: “Ey Allah’ın Elçisi! Biz seni yerinde bir şeye uzanırken gördük; sonra da seni geri çekilir gibi gördük.”
Dedi ki: “Bana cennet gösterildi; oradan bir salkım almak istedim. Onu alsaydım, dünya durdukça ondan yerdiniz.”

Bize Muhammed b. Sinân rivayet etti. Dedi ki: Bize Füleyh rivayet etti. Dedi ki: Bize Hilâl b. Ali, Enes b. Mâlik’ten rivayet etti. (Enes) dedi ki:

Nebi bize namaz kıldırdı; sonra minbere çıktı. Ellerini mescidin kıble tarafına doğru işaret etti; sonra şöyle dedi:

“Size namaz kıldırdığımdan beri şimdi cenneti ve ateşi, şu duvarın kıble tarafında (sanki) canlandırılmış hâlde gördüm. Bugün olduğu gibi hayır ve şerde bir şey görmedim.”
(Bunu) üç defa (söyledi).