Bize Ahmed b. Yunus rivayet etti. Dedi ki: Bize Zâide, Mûsâ b. Ebî Âişe’den, Ubeydullah b. Abdullah b. Utbe’den rivayet etti. (Ubeydullah) dedi ki:

Âişe’nin yanına girdim ve dedim ki: “Bana Resûlullah’ın hastalığından bahsetmez misin?” Dedi ki: “Evet.”

Nebi ağırlaştı ve dedi ki: “İnsanlar namaz kıldı mı?” Biz: “Hayır, seni bekliyorlar.” dedik. Dedi ki: “Bana leğende su hazırlayın.”

Âişe dedi ki: Biz öyle yaptık; yıkandı. Sonra kalkmak isterken bayıldı. Sonra ayıldı ve dedi ki: “İnsanlar namaz kıldı mı?” Biz: “Hayır, seni bekliyorlar ey Resûlullah.” dedik.

Dedi ki: “Bana leğende su hazırlayın.” Âişe dedi ki: Oturdu, yıkandı. Sonra kalkmak isterken bayıldı. Sonra ayıldı ve dedi ki: “İnsanlar namaz kıldı mı?” Biz: “Hayır, seni bekliyorlar ey Resûlullah.” dedik.

Dedi ki: “Bana leğende su hazırlayın.” Oturdu, yıkandı. Sonra kalkmak isterken bayıldı. Sonra ayıldı ve dedi ki: “İnsanlar namaz kıldı mı?” Biz: “Hayır, seni bekliyorlar ey Resûlullah.”

— İnsanlar mescidde toplanmış, yatsı namazı için Nebi’yi bekliyorlardı —

Nebi, Ebû Bekir’e haber gönderdi: İnsanlara namaz kıldırsın. Elçi Ebû Bekir’e geldi ve dedi ki: “Resûlullah sana insanlara namaz kıldırmanı emrediyor.”

Ebû Bekir—yufka yürekli bir adamdı— dedi ki: “Ey Ömer, insanlara sen namaz kıldır.” Ömer ona dedi ki: “Sen buna daha layıksın.” Ebû Bekir o günlerde (insanlara) namaz kıldırdı.

Sonra Nebi kendinde bir hafiflik buldu; öğle namazı için iki kişinin arasında çıktı; onlardan biri Abbas’tı. Ebû Bekir insanlara namaz kıldırıyordu. Ebû Bekir onu görünce geri çekilmek istedi; Nebi ona işaret etti: geri çekilmesin.

(Âişe) dedi ki: (Nebi) “Beni onun yanına oturtun.” dedi. İkisi onu Ebû Bekir’in yanına oturttular.

(Âişe) dedi ki: Ebû Bekir, Nebi’nin namazına uyarak namaz kılıyordu; insanlar da Ebû Bekir’in namazına uyarak (kılıyordu). Nebi ise oturuyordu.

Ubeydullah dedi ki: Sonra Abdullah b. Abbas’ın yanına girdim ve dedim ki: “Âişe’nin bana Nebi’nin hastalığı hakkında anlattıklarını sana arz edeyim mi?” Dedi ki: “Getir.”

Onun hadisini ona arz ettim. Ondan hiçbir şeyi inkâr etmedi; sadece dedi ki: “Abbas’la beraber olan adamın adını sana söyledi mi?” Dedim ki: “Hayır.” Dedi ki: “O, Ali’dir.”

Bize Abdullah b. Yusuf rivayet etti. Dedi ki: Bize Mâlik, Hişâm b. Urve’den, babasından, Âişe (Müminlerin annesi)’nden rivayet etti. Âişe dedi ki:

Resûlullah evinde hasta iken namaz kıldı; oturarak kıldı. Arkasında bir topluluk ayakta namaz kılıyordu. Onlara işaret etti: “Oturun.” Namazı bitirince şöyle dedi:

“İmam ancak kendisine uyulsun diye konulmuştur. Rükû edince rükû edin; kalkınca kalkın. Oturarak namaz kılarsa siz de oturarak namaz kılın.”

Bize Abdullah b. Yusuf rivayet etti. Dedi ki: Bize Mâlik, İbn Şihâb’dan, Enes b. Mâlik’ten rivayet etti ki:

Resûlullah bir ata bindi, üzerinden düşürüldü; sağ yanı sıyrılıp yaralandı. Namazlardan birini oturarak kıldı; biz de arkasında oturarak kıldık. Namazı bitirince şöyle dedi:

“İmam ancak kendisine uyulsun diye konulmuştur. Ayakta namaz kılarsa siz de ayakta kılın. Rükû edince rükû edin; kalkınca kalkın. ‘Semiallahu limen hamideh’ dediğinde ‘Rabbena ve lekel-hamd’ deyin. Ayakta namaz kılarsa ayakta kılın; oturarak namaz kılarsa hepiniz oturarak kılın.”

Ebû Abdullah dedi ki: Humeydî şöyle dedi: Onun “Oturarak namaz kılarsa oturarak kılın” sözü, eski hastalığındadır. Sonra bundan sonra Nebi oturarak namaz kıldı; insanlar arkasında ayakta (kıldılar); onlara oturmalarını emretmedi. Nebi’nin fiilinden en son olan, en son olana göre hüküm alınır.