Buhari 1821:
Muâz b. Fadâle bize rivayet etti; Hişâm bize rivayet etti; Yahyâ’dan; Abdullah b. Ebî Katâde’den:
Abdullah dedi ki:
“Babam Hudeybiye yılında yola çıktı. Babamın arkadaşları ihrama girdi; babam ise ihrama girmedi. Peygambere bir düşmanın ona baskın yapacağı haberi ulaştı; bunun üzerine Peygamber yola çıktı. Ben onun arkadaşlarıyla birlikteyken, aralarında bazıları birbirine gülüyordu. Baktım, bir yaban eşeği gördüm. Üzerine atıldım, onu mızrakla vurdum ve yere sermeyi başardım. Onlardan yardım istedim, fakat ‘Biz ihramlıyız’ diye bana yardım etmeyi reddettiler. Biz de etinden yedik. Sonra, onun yanından ayrı düşüp koparılmaktan korktuk. Peygamberi aramaya koyuldum: biraz atımı koşturuyor, biraz da yavaş gidiyordum. Gecenin bir vaktinde Gıfâr kabilesinden bir adama rastladım. ‘Peygamberi nerede bıraktın?’ dedim. ‘Onu Te‘hin’de bıraktım; o da Sukyâ’da istirahat ediyor’ dedi.
Peygambere vardığımda şöyle dedim: ‘Ey Allah’ın Elçisi! Ailen sana selam ve Allah’ın rahmetini iletiyor. Onlar, senden ayrı düşüp koparılmaktan korktular; onları bekle.’
Sonra dedim: ‘Ey Allah’ın Elçisi! Ben bir yaban eşeği avladım; yanımda ondan artan da var.’
Bunun üzerine (Peygamber) topluluğa: ‘Yiyin’ dedi; onlar ihramlıydılar.”