1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 28 – 29 – 30 – 31 – 32 – 33 – 34 – 35 – 36 – 37 – 38 – 39 – 40 – 41 – 42 – 43 – 44 – 45 – 46 – 47 – 48 – 49 – 50 – 51 – 52 – 53 – 54
Sebe Suresi, Kur’an’ın 34. suresi olup büyük ölçüde Mekke döneminde indirilmiştir ve 54 ayetten oluşur. Adını, 15-19. ayetlerde kıssası anlatılan Yemen’deki Sebe halkından alır. Surede tevhid, ahiret, Allah’ın kudreti, peygamberlik ve Allah’ın nimetlerine karşı şükretmenin önemi üzerinde durulur.
Surenin başlangıcında göklerde ve yerde bulunan her şeyin Allah’a ait olduğu belirtilir. Allah’ın her şeyi bildiği, gizli ve açık olan hiçbir şeyin O’ndan saklı kalmadığı vurgulanır. Ahireti inkâr edenlerin iddiaları reddedilir ve kıyametin mutlaka gerçekleşeceği bildirilir.
Sebe Suresi’nde Davud ve Süleyman peygamberlere verilen nimetlerden söz edilir. Davud’a dağların ve kuşların tesbihte eşlik ettiği, demirin onun için yumuşatıldığı anlatılır. Süleyman’a ise rüzgârın, cinlerin ve çeşitli imkânların hizmet ettirildiği belirtilir. Buna rağmen her iki peygamberin de Allah’a şükreden kullar oldukları vurgulanır.
Surede Süleyman’ın vefatıyla ilgili dikkat çekici bir olay da anlatılır. Süleyman’ın ölümünü, asasını kemiren bir canlının ortaya çıkmasına kadar cinlerin fark etmediği belirtilir. Böylece cinlerin gaybı bilmedikleri açıkça ortaya konulur.
Sebe Suresi’ne adını veren bölümde Sebe halkının durumu anlatılır. Bu topluma verimli bahçeler, bolluk ve güvenli bir hayat verilmişti. Kendilerinden Allah’a şükretmeleri istenmişti. Ancak onlar nankörlük etmiş ve Allah’ın nimetlerine karşı gereken şükrü göstermemişlerdir. Bunun üzerine meşhur Arim seli gönderilmiş, verimli bahçeleri yok olmuş ve refahları sona ermiştir. Böylece nimetlerin devamının şükre bağlı olduğu öğretilir.
Surede müşriklerin Allah’a ortak koştukları varlıkların hiçbir güç ve yetkiye sahip olmadıkları açıklanır. Göklerde ve yerde zerre kadar bir şeye bile sahip olmayan bu varlıkların insanlara fayda veya zarar veremeyecekleri belirtilir. Tevhid inancı güçlü delillerle savunulur.
Sebe Suresi’nde Allah’ın Elçisi’nin görevinin bütün insanlığa yönelik bir uyarıcı ve müjdeleyici olmak olduğu bildirilir. Müşriklerin kıyameti inkâr etmeleri ve vahye karşı çıkmaları eleştirilir. Kıyamet günü zalimlerin birbirlerini suçlayacakları ve dünyadaki yanlış tercihlerinden dolayı pişmanlık duyacakları anlatılır.
Surede mal ve evlat sahibi olmanın Allah katında üstünlük sebebi olmadığı da vurgulanır. İnsanları Allah’a yaklaştıran şeyin iman ve salih amel olduğu belirtilir. Dünya nimetlerinin bir imtihan olduğu hatırlatılır.
Sebe Suresi’nin son bölümünde inkârcıların ahiretteki pişmanlıkları tasvir edilir. Gerçeği gördüklerinde iman etmek isteyecekleri, ancak bunun artık kendilerine fayda vermeyeceği bildirilir. Dünya hayatında inkâr ettikleri gerçeklerle yüzleşecekleri ifade edilir.
Genel olarak Sebe Suresi, Allah’ın kudretini ve nimetlerini hatırlatan, Davud ve Süleyman peygamberlerin örnekliğini anlatan, Sebe halkının nankörlüğünden ibretler sunan, tevhid inancını savunan, ahiret gerçeğini vurgulayan ve insanları şükür ile Allah’a kulluğa çağıran kapsamlı bir suredir.