Nikah bağı elinde bulunan kimse hakkında ilim adamları ihtilaf etmişlerdir. İmam Ahmed’in mezhebinin zahirine göre o, kocadır. Bunu, Sevri, İshak, rey ashabı ve yeni görüşüne göre İmam Şafii söylemiştir. Çünkü akitten sonra nikah bağı elinde bulunan kişi kocadır. Zira nikahın kesikliği, feshi durumu, kadını elinde tutması hep ona aittir, o bunlarla yetkilidir. Velinin bunlardan bir şeye hakkı yoktur. Kuşkusuz Yüce Allah: “Affetmeniz (mehirden vazgeçmeniz), takvaya daha uygundur.” (Bakara Suresi 237) buyurmuştur. Takvaya daha yakın olan af ise kocanın kendi hakkından geçmesi, affetmesidir. Velinin ise kızının malından affetmesine gelince, bu takvaya yakın sayılmaz. Zira mehir zevcenin malıdır ve o malı da velinin -diğer veliler gibi- hibe etmeye yahut düşürmeye hakkı yoktur, tıpkı kadının diğer mal ve haklarına hak sahibi olamadıkları gibi.
İmam Ahmed’den geldiğine göre o (yani nikah bağı elinde bulunan kişi) küçük kızın babası olan velidir. Velisinin baba yahut dede olması durumunda bu, eski görüşüne göre İmam Şafii’ye aittir. Rabia ve İmam Malik’ten aktarıldığına göre nikah bağı elinde bulunan velidir. Boşamadan sonra veli olan kişi, nikah bağını elinde bulunduran dır; çünkü boşanmasından sonra artık kocanın elinden kadın çıkmış oldu. Bir de Yüce Allah, eşlerle ilgili buyruğuna muhatap sigasıyla: “Kadınları, temas etmeden başarsanız…” (Bakara Suresi 237) diye başlarken, sonrasında “nikah bağı elinde bulunanın (velinin) vazgeçmesi hali müstesna…” (Bakara Suresi: 237) şeklinde buyurmuştur ki, bu da muhatap gelmemiş, (gaip sigasıyla gelmiştir.) (Buna) geçen açıklamalarla cevap verilmiştir. Bir de muhatap zamirden gaip zamire geçilmiş olması, bu duruma engel teşkil etmemektedir.
Öyleyse; Bir koca ne zaman ki karısını zifaftan evvel boşayacak olursa, mehir ikisi arasında yarı yarıya bölüşülür. Eğer koca kendisine ait olan yarı mehri kadına bağışlayacak olursa, kadın için mehrin hepsi tastamam verilmiş olur. Kadın eğer kendisine ait olan yarı mehri kocasına bağışlayıp verir ve ona tüm mehri bu şekilde bırakacak olursa, bu da caizdir. Yeter ki onlar bağışlamaya ve mallarından tasarruf etmeye haiz olan rüşt çağına ermiş kimseler olsunlar.