İhmal edenin (de) kadının farz koşulan olan mehri isteme hakkı vardır; çünkü nikah mehirden hali olamaz. O nedenle kadının mehrin miktarını talep etmesi gereklilik arz eder. Bunu, İmam Şafii söylemiştir.
el-Muvaffak der ki: Bunda bir ihtilafın olduğunu bilmiyoruz. Çünkü karı ve koca farz koşulan mehir hakkında anlaşırlarsa, az da olsa çok da olsa farz koştukları bu durum caiz olur. Zira kadına fazla olanı farz koşarsa, bu takdirde gereğinden fazlasını malından onun için vermiş olur. Kadın, eğer az olanla razı olursa, o vakit kendisine vacip olmayan kısmından razı olmuş olur ki, bundan ise kendisi engellenemez.
Hakkında karı ve koca anlaşamayacak olurlarsa, o zaman erkek karısına mehr-i misli yahut fazlasını farz koşar. Kadının bunun dışında bir şeyi talep etme hakkı yoktur. Mehr-i misilden daha azını farz koşarsa, bu durumda kadının onun tamamını talep etme hakkı doğar ve razı olmadığı sürece de onun hakkında bir şey sabit olmaz.
Eğer karı ve koca anlaşamayacak olur da hakime çıkarlarsa, o vakit erkek karısına sadece mehr-i misli farz koşar. Bu farz koşma geçerli olursa, boşama ile yarısını elde etme hükmü üzere yani akitteki (mehri) müsemma gibi olmuş olur. Bunun yanında müt’a malına gerek de kalmaz.
Hakim, eğer kocaya farz koşacak olursa, bu durumda farz koşulanı yerine getirmek zorundadır. İster kadın bundan razı olsun yahut olmasın, fark etmez, hükmedilen şeyi o yerine getirmek durumundadır.