Mezhebimizin zahir (kuvvetli ve açık) görüşüne göre lukata eşyasının az yahut çok olmasında bir fark yoktur. Ancak azlıktan kasdedilen bir tane hurma, kırık bir eşya parçası yahut bir bez parçası gibi insanın çok rağbet etmediği eşya olursa, bu durumda ilan olmaksızın da onu almada ve ondan istifade etmede bir sakınca yoktur. el-Muvaffak şöyle der: Lukatanın az olması halinde kendisiyle istifade edilmesinin mübahlığı hakkında ilim ehli arasında bir ihtilafın olduğunu bilmiyoruz. Şöyle de demiştir: Mübah olan azlığın sınırı hakkında ne İmam Ahmed’den ve ne de zikrettiğimiz çoğunluk ilim adamlarından bir görüş vardır.
İmam Malik ve Ebu Hanife ise şöyle demişlerdir: Hırsızlıktan dolayı elin kesilmesine sebebiyet verecek olan ölçü kadar lukata eşyasının ilanını yapmak vaciptir. Bu ölçü ise İmam Malik’e göre dinarın dörtte biri, Ebu Hanife’ye göre de on dirhemdir. Çünkü bunun düşüğündeki miktar kıymetsizdir ve – bir tek hurma ve değersiz bir eşya parçasında olduğu gibi – ilan edilmesi vacip değildir. Nitekim Cabir’den nakledildiğine göre, o şöyle demiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), bize kişinin bulduğu baston, ip, kamçı ve benzeri (kıymetsiz) şeylerden yararlanmasına izin verdi.” İp, kimi zaman dirhemler değerinde olur. Şafii’lere göre ip hakkında, diğer üç mezhepteki görüşler gibi farklı görüşler gelmiştir.
el-Muvaffak şöyle der: Bize göre, onların rivayet ettikleri Zeyd b. Halid hadisi, genel bir ifadeyle tüm lukataları kapsamına almakta ve lukatanın sınırını da geçersiz kılmaktadır. Buna göre – delilden çıkan hüküm dışında – lukatanın genel anlam üzere kalması gereklilik arz eder. Nitekim diğerlerin bu hususta zikrettiklerini haklı çıkaracak bir nass yoktur, nassa uyan bir anlam da yoktur. Çünkü bu noktada sınır ve ölçü koymak, kıyasla bilinemez. Bu, ancak nass ve icma olduğunda alınabilir. Halbuki onların ifadelerinde ne nasstan ve ne de icmadan bir delil mevcuttur.