Muhammed b. Yahya ve Ahmed b. İdris, Muhammed b. Ahmed’den, o Seyyârî’den, o Hasan b. Ali b. Yaktîn’den, o kardeşi Hüseyin’den, o babası Ali b. Yaktîn’den rivayet etti. O şöyle dedi:
Ebû’l-Hasan bana şöyle dedi:
“Şiîler iki yüz yıldan beri ümitlerle yetiştirilmektedir.”
Dedi ki: Yaktîn, oğlu Ali b. Yaktîn’e şöyle dedi:
“Bize söylenen şey nasıl oldu da gerçekleşti; size söylenen şey ise gerçekleşmedi?”
Ali ona şöyle cevap verdi:
“Bize de size de söylenen şey aynı kaynaktan çıkmıştır. Ancak sizin işiniz hazır bulunmuştu; bu yüzden size onun saf hâli verildi ve size söylendiği gibi oldu. Bizim işimiz ise henüz hazır bulunmamıştır; bu yüzden bize ümitlerle teselli verilmiştir. Eğer bize ‘Bu iş ancak iki yüz yıl veya üç yüz yıl sonra olacaktır’ denilseydi, kalpler katılaşır ve insanların çoğu İslam’dan dönerdi. Fakat insanların kalplerini ısındırmak ve kurtuluşu yakın göstermek için ‘Ne kadar hızlı, ne kadar yakın!’ dediler.”