Hüseyin b. Muhammed el-Eş‘arî, Muallâ b. Muhammed’den; o da Muhammed b. Cumhûr’dan; o da Muhammed b. İsmail’den; o da Sa‘dân’dan; o da Ebû Basîr’den rivayet etti. Ebû Basîr şöyle dedi: Ebû Abdullah’a: “Sen ancak bir uyarıcısın; her kavim için de bir hidayet edici vardır” ayetini sordum (Ra‘d 7). Şöyle buyurdu: “Resulullah uyarıcıdır, Ali de hidayet edicidir. Ey Ebû Muhammed! Bugün bir hidayet edici var mıdır?” Ben: “Evet, sana feda olayım. Sizden daima bir hidayet ediciden sonra bir hidayet edici gelmiştir; sonunda bu makam sana ulaşmıştır.” dedim. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Allah sana rahmet etsin ey Ebû Muhammed! Eğer bir ayet bir adam hakkında indiğinde o adam ölünce ayet de ölecek olsaydı, kitap da ölürdü. Fakat o diridir; geçmiş kimseler hakkında geçerli olduğu gibi geride kalan kimseler hakkında da geçerlidir.”