Ali b. İbrahim’den, babasından, İbn Ebû Umeyr’den; Muhammed b. Yahyâ’dan, Hüseyin b. İshak’tan, Ali b. Mehziyâr’dan, Ali b. Faddâl’dan, Fudâle b. Eyyûb’dan, hepsinden Muâviye b. Ammâr’dan, Amr b. İkrime’den rivayet edilmiştir.
Amr b. İkrime şöyle dedi: Ebû Abdillah’ın huzuruna girdim ve ona, “Bana eziyet eden bir komşum var.” dedim. Bana, “Ona merhamet et.” buyurdu. Ben, “Allah ona merhamet etmesin.” dedim. Bunun üzerine yüzünü benden çevirdi. Ben de onu bu şekilde bırakmayı hoş görmeyerek, “Bana şöyle şöyle yapıyor, bana eziyet ediyor.” dedim. Bana, “Onunla açıkça karşı karşıya gelirsen ondan hakkını alabilir misin?” diye sordu. Ben, “Evet, hatta ona üstün gelirim.” dedim. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Bu adam, Allah’ın lütfundan insanlara verdiği şeyleri kıskanan kimselerdendir. Bir kimsenin üzerinde bir nimet gördüğünde, eğer ailesi varsa sıkıntısını onların üzerine yöneltir; ailesi yoksa hizmetçisine yöneltir; hizmetçisi de yoksa gecesini uykusuz geçirir, gündüzünü öfke içinde geçirir. Resûlullah’a ensardan bir adam gelerek, ‘Ben falan oğullarının mahallesinde bir ev satın aldım. Bana en yakın komşum, hayrını ummadığım ve şerrinden de emin olmadığım bir kimsedir.’ dedi. Bunun üzerine Resûlullah, Ali’ye, Selmân’a, Ebû Zer’e ve adını unuttuğum, sanırım Mikdâd olan bir başkasına, mescitte en yüksek sesleriyle, ‘Komşusunun kötülüklerinden emin olmadığı kimsenin imanı yoktur.’ diye ilan etmelerini emretti. Onlar bunu üç kez ilan ettiler. Sonra eliyle önünden, arkasından, sağından ve solundan kırkar eve işaret etti.”