"Enter"a basıp içeriğe geçin

Filter by Kategoriler

Ebû Ali el-Eş’arî’den, Muhammed b. Sâlim’den, Ahmed b. Muhammed b. Ebû Nasr’dan, Amr b. Şimr’den, Câbir’den, Ebû Ca’fer’den rivayet edilmiştir.

Ebû Ca’fer şöyle dedi: Ebû Cehil b. Hişâm, yanında Kureyş’ten bir toplulukla birlikte Ebû Tâlib’in yanına geldi. Ona, “Kardeşinin oğlu bize ve ilahlarımıza eziyet etti. Onu çağır ve ilahlarımız hakkında konuşmaktan vazgeçmesini emret; biz de onun ilahı hakkında konuşmaktan vazgeçelim.” dediler. Bunun üzerine Ebû Tâlib, Resûlullah’a haber gönderip onu çağırdı. Peygamber içeri girdiğinde evde müşriklerden başka kimse görmedi ve, “Hidayete uyanlara selam olsun.” dedi, ardından oturdu. Ebû Tâlib ona onların ne için geldiklerini anlattı. Resûlullah şöyle buyurdu: “Onlar için bundan daha hayırlı olan, kendisi sayesinde Araplara hâkim olacakları ve onların boyunlarına hükmedecekleri bir söz yok mudur?” Ebû Cehil, “Evet, o söz nedir?” dedi. Resûlullah, “Lâ ilâhe illallah deyin.” buyurdu. Bunun üzerine parmaklarını kulaklarına tıkadılar, kaçarak çıktılar ve, “Biz bunu son dinde işitmedik; bu ancak uydurulmuş bir şeydir.” dediler. Bunun üzerine yüce Allah onların bu sözleri hakkında, “Sâd. Öğüt dolu Kur’an’a yemin olsun…” ayetinden, “Bu ancak uydurulmuş bir şeydir.” sözüne kadar olan ayetleri indirdi. (Sâd 1-7)

Chat
Sohbet Yükleniyor...

https://kutsalayet.de/kafi-3629/,https://kutsalayet.de/kafi-3631/

Bu sayfanın içeriğini kopyalayamazsınız