Muhammed b. Yahya, Hüseyin b. İshak’tan, o Ali b. Mehziyâr’dan, o Hammâd b. İsa’dan, o Hüseyin b. Muhtâr’dan, o bazı arkadaşlarından, o da Ebu Cafer’den nakletti. Şöyle buyurdu: “Kişiye kusur olarak, kendi nefsinin hâli konusunda kendisine gizli kalan insan kusurlarını araştırması, kendisinin içinde bulunduğu ve başka bir hâle geçmeye güç yetiremediği bir konuda insanları ayıplaması veya kendisini ilgilendirmeyen şeylerle yanında oturan kimseye eziyet etmesi yeter.”