Muhammed b. Yahya, Ahmed b. Muhammed’den, o bazı arkadaşlarından, o Hasan b. Ali b. Ebî Osman’dan, o Vâsıl’dan, o Abdullah b. Sinân’dan, o da Ebu Abdullah’tan nakletti. Şöyle buyurdu: Bir adam Ebu Zer’e gelip, “Ey Ebu Zer! Bize ne oluyor da ölümü hoş görmüyoruz?” dedi. Ebu Zer, “Çünkü siz dünyayı imar ettiniz, ahireti ise harap ettiniz; bu yüzden imardan harabeye taşınmayı hoş görmüyorsunuz” dedi. Adam, “Peki Allah’ın huzuruna varışımızı nasıl görüyorsun?” dedi. Ebu Zer, “İçinizden iyilik yapan kimsenin durumu, ailesinin yanına dönen gaip kimse gibidir; kötülük yapan kimsenin durumu ise efendisinin yanına dönen kaçak köle gibidir” dedi. Adam, “Peki Allah katındaki hâlimizi nasıl görüyorsun?” dedi. Ebu Zer, “Amellerinizi kitaba arz edin; çünkü Allah şöyle buyurur: ‘Şüphesiz iyiler nimet içindedir, şüphesiz günahkârlar ise cehennemdedir.’” Adam, “Peki Allah’ın rahmeti nerede?” dedi. Ebu Zer, “Allah’ın rahmeti iyilik edenlere yakındır” dedi. Ebu Abdullah şöyle buyurdu: Bir adam Ebu Zer’e, “Ey Ebu Zer! Bana ilimden garip ve değerli bir şey yaz” diye mektup yazdı. Ebu Zer ona şöyle yazdı: “İlim çoktur; fakat gücün yeterse sevdiğin kimseye kötülük etme.” Adam ona, “İnsan sevdiği kimseye kötülük eder mi?” dedi. Ebu Zer ona şöyle cevap verdi: “Evet; nefsin sana en sevimli nefistir. Allah’a isyan ettiğin zaman ona kötülük etmiş olursun.”