Ali b. İbrahim, babasından; ashabımızdan bir grup da Sehl b. Ziyad’dan; hepsi Hasan b. Mahbûb’dan, o Ali b. Riâb’dan, o Ebu Hamza’dan, o da Ali b. Hüseyin’den nakletti. Şöyle buyurdu: Müminlerin Emiri şöyle derdi: “Zaman ancak üç gündür ve sen onların arasında bulunuyorsun: Dün, içindekilerle birlikte geçip gitmiştir ve asla geri dönmez; eğer onda hayır işlemişsen onun gidişine üzülmez, ondan önüne gelen karşılık sebebiyle sevinirsin; eğer onda kusur etmişsen onun gitmesi ve onda kusur etmen sebebiyle pişmanlığın çok şiddetli olur. İçinde sabahladığın bugüne gelince, yarına karşı aldanış içindesin; ona ulaşıp ulaşmayacağını bilmezsin, ulaşsan bile belki ondaki payın, senden geçip gitmiş dünkü payın gibi kusur olur. Böylece üç günden biri geçmiştir ve sen onda kusur etmişsindir; beklediğin bir gün vardır ki onda kusuru terk edeceğinden emin değilsin; geriye yalnız içinde sabahladığın bugünün kalmıştır. Eğer akletmiş ve düşünmüşsen, geçmiş dünde kaçırdığın iyilikleri kazanmamış olmana ve terk etmediğin kötülüklere bakarak, yarına ulaşacağından emin olmadığın, onda bir iyilik kazanacağından veya ameli boşa çıkaran bir kötülükten sakınacağından kesinlik taşımadığın hâlde, karşılayacağın günün de geride bıraktığın gün gibi olabileceğini anlarsın. Öyleyse ancak içinde sabahladığı günü ve gecesini uman bir adamın ameliyle amel et; ya amel et ya da bırak. Bu konuda yardım eden Allah’tır.”