Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. İsa’dan, o Hasan b. Mahbûb’dan, o Abdullah b. Sinân’dan, o Hamza b. Humrân’dan, o babasından, o da Ebu Cafer’den nakletti. Buyurdu ki: “Allah bir kula ikram etmeyi murat ettiğinde ve onun bir günahı bulunduğunda onu hastalıkla imtihan eder. Eğer bu şekilde yapmazsa ihtiyaç ve yoksullukla imtihan eder. Bunu da yapmazsa ölümü ona ağırlaştırır; böylece günahının karşılığını vermiş olur. Bir kula hakaret etmeyi murat ettiğinde ve onun yanında bir iyilik bulunduğunda bedenine sağlık verir. Bunu yapmazsa rızkını genişletir. Bunu da yapmazsa ölümü ona kolaylaştırır; böylece o iyiliğin karşılığını vermiş olur.”