Ali b. İbrahim, babasından, o İbn Ebî Umeyr’den, o Cemîl b. Derrâc’dan, o İbn Bükeyr’den, o da Ebu Abdullah’tan veya Ebu Cafer’den nakletti; şöyle buyurdu: Âdem, “Ey Rabbim! Şeytanı bana musallat ettin ve onu bende kanın dolaştığı gibi dolaştırdın; öyleyse bana bir şey ver” dedi; Allah da, “Ey Âdem! Senin için şunu verdim: Senin soyundan kim bir kötülüğe niyet eder de onu işlemezse aleyhine yazılmaz, eğer onu işlerse aleyhine bir kötülük yazılır; onlardan kim bir iyiliğe niyet eder de onu işlemezse lehine bir iyilik yazılır, eğer onu işlerse lehine on iyilik yazılır” buyurdu. Âdem, “Ey Rabbim! Bana artır” dedi; Allah, “Senin için şunu da verdim: Onlardan kim bir kötülük işler, sonra onun için bağışlanma dilerse onu bağışlarım” buyurdu. Âdem, “Ey Rabbim! Bana artır” dedi; Allah, “Onlar için tövbeyi verdim” yahut “Onlar için tövbeyi, can buraya ulaşıncaya kadar geniş tuttum” buyurdu. Bunun üzerine Âdem, “Ey Rabbim! Bu bana yeter” dedi.