Muhammed b. Yahya, Ahmed b. Muhammed’den, o Ali b. Hakem’den, o Musa b. Bekr’den, o Zürâre’den, o da Ebu Cafer’den nakletti. Zürâre şöyle dedi: Ona Allah’ın “İnsanlardan kimi Allah’a bir kenardan ibadet eder” sözü hakkında sordum. Şöyle buyurdu: “Bunlar Allah’ı birleyen, Allah’tan başka tapılanların ibadetini terk eden, böylece şirkten çıkan, fakat Muhammed’in Allah’ın elçisi olduğunu bilmeyen bir topluluktur; bu yüzden Allah’a, Muhammed ve onun getirdiği şey hakkında şüphe üzere ibadet ederler. Allah’ın Elçisi’ne gelip şöyle dediler: ‘Bakarız; mallarımız çoğalır, canlarımızda ve çocuklarımızda afiyet bulursak onun doğru söylediğini ve Allah’ın elçisi olduğunu biliriz; böyle olmazsa bakarız.’ Allah şöyle buyurdu: ‘Kendisine bir iyilik dokunursa onunla huzur bulur’, yani dünyada bir afiyet bulursa; ‘kendisine bir imtihan dokunursa’, yani canında ve malında bir bela olursa; ‘yüzüstü döner’, yani şüphesi üzerinde şirke döner; ‘dünyayı da ahireti de kaybeder; işte apaçık kayıp budur. Allah’tan başka kendisine zarar da fayda da veremeyecek şeye yalvarır.’” Buyurdu ki: “Müşrik olarak döner, Allah’tan başkasına yalvarır ve başkasına ibadet eder. Onlardan kimi gerçeği tanır, iman kalbine girer, böylece iman eder, tasdik eder ve şüphe makamından iman makamına geçer; onlardan kimi şüphesi üzerinde sabit kalır; onlardan kimi de şirke döner.” Ali b. İbrahim, Muhammed b. İsa’dan, o Yunus’tan, o bir kişiden, o da Zürâre’den bunun benzerini nakletmiştir.