Arkadaşlarımızdan bir topluluk, Ahmed b. Muhammed’den; o, Heysem b. Ebî Mesrûk en-Nehdî’den; o, Hüseyin b. Hâlid’den; o da İshak b. Ammâr’dan rivayet etti. İshak b. Ammâr şöyle dedi:
Ebû Abdullah’a şöyle dedim:
“Bir adamın yanına gidiyor ve sözümün bir kısmını söylüyorum; o bunun tamamını kavrıyor. Bir başkasının yanına gidiyorum; sözümü baştan sona dikkatle dinliyor, sonra bana aynı sözlerim üzerinden cevap veriyor. Bir diğerinin yanına gidiyorum; onunla konuştuğumda ise bana: ‘Tekrar et.’ diyor.”
Bunun üzerine Ebû Abdullah şöyle buyurdu:
“Ey İshak! Bunun neden olduğunu biliyor musun?”
Ben:
“Hayır.” dedim.
Şöyle buyurdu:
“Sözünün bir kısmını söylediğinde tamamını anlayan kişi, aklı kendi nutfesine karıştırılmış olarak yaratılmış kimsedir. Senin sözünü baştan sona dinleyip sonra sana cevap veren kişi ise aklı annesinin karnında kendisine yerleştirilmiş olan kimsedir. Sen konuştuğunda sana: ‘Tekrar et.’ diyen kişi ise aklı büyüdükten sonra kendisine verilmiş olan kimsedir; bu yüzden sana sürekli: ‘Tekrar et.’ der.”